Արի: Շագանակագույն...

Շագանակագույն...
Ինչ երկար բա՜ռ է...
Ինչ հիմար մարդիկ են...
Մարդիկ ինչ հիմա՜ր են,
Որ աշխարհի բազմատեսակ
Ու տարաշառավիղ
Բոլոր աչքերը
Կնքում են մի բառով՝
Շա-գա-նա-կա-գույն:
Եվ խաչբառային այդ երկար բառը
Դառել է բազմավանկ
«Ամեն»
Բոլոր աղոթքներում,
Որոնք վերաբերում են աչքերին:

Իսկ ձեզանից քանի՞սն են
Տեսել շագանակ:
Քանի՞սն են լսել կրակի ճթճթյունը,
Երբ շագանակները արդեն գրեթե սև են...

Չնայած
Կրակի պարագայում
Գուցե ես
Սխալվում եմ...
Գուցե այդ
Շագանակն է
Ճթճթում
Եվ ոչ թե կրակը...
Գուցե աշխարհում չորրորդ տարերքին
Բնավ վայել չէ՞
Ճթճթալը...
Ինչևէ...
Ես գրում էի աչքերի մասին:

Գիտե՞ս,
Քո աչքերը
Կոնյակի գույն ունեն:
Ես չեմ սիրում կոնյակ,
Բայց դրանից քո աչքերը
Ավելի վատը չեն դառնում...
Իսկ դու սիրո՞ւմ ես շոկոլադ:
Հարցնում եմ,
Որովհետև
Իմ աչքերը
Շոկոլադի գույնի են:
Իսկ նրանը գուցե սրճագո՞ւյն են:
Մյուսինը՝ էլի՞ ինչ-որ լավ խմիչքի գույնի,
Բայց ոչ կոնյակի...

...Ես գիտեմ, որ հիմա
Պարզապես թուղթ եմ մրոտում,
Իսկ հետո այս ամենը
Կոչելու եմ
Բա-նա-ստեղ-ծութ-յուն:
Եվ բազմավանկ այս բառը
Դառնալու է
«Օղորմի»
Իմ անկեղծորեն անտաղանդ
Ամեն տողի համար:
Բայց այնուամենայնիվ
Ես ուզում եմ ասել.
«Տեսնո՞ւմ ես.
Իմ ու քո աչքերում
Չկա տեղ
Շագանակաների համար»...

Ари. Подарок

Ну что ты? Ляжешь спать?

                    И без подарка?

В который раз? Опять?

                       Ну что за тон?

Готова елка, стол,

                     и все в порядке,

Но только нас не будет

                             за столом.

Ну что ты? Ляжешь спать?

             А как же праздник?

А как же Новый год

                   и новые мечты?

И ты ложишься спать?!

        Ну что за безобразие!

Все понимаю: я виновна в том,

                                     Не ты.

Любовью за любовь!

              Заботой за заботу!

И этот год, ты знаешь,

                            снова твой.

                              Ну что же,

Принимай скорей работу,

Вот мой шедевр,

Завернутый мечтой.

И если кто-то ждет

          Деда Мороза,

             Ты тоже жди,

Но только жди меня.

Люблю тебя. Ты знаешь,

                     невозможно

Быть твоей деточкой

             и не любить тебя.

Ну что же ты? Заснешь?

                И без подарка?

               Нет, не заснешь,

Да и не надо снов.

Готовы стол и елка,

                 Все в порядке,

И трое нас: я, ты

         И Счастье за столом.

Սոնա: Մի մոռացված բանաստեղծություն

ì³ñ¹  ïí»ù  ٻϠ ѳï,  ÙdzÛÝ  ٻϠ ѳïÇÏ,

ØÇ  í³ñ¹`  ³Ýóé³Ù  ¨  ͳÕϳ÷ÃÇÃ,

àñ  ÇÙ  ·ñÏÇ  Ù»ç  ³Ýáõß  ݳ  µáõñÇ,

àñå»ë  µÝáõÃ۳ݠ ÙÇ  ãùݳՠ å³ñ﻽,

ÆëÏ  ÇÙ  ßáõñûñáí  ëá˳ÏÁ  »ñ·Ç,

ºñ·Ç  ëñï³ù³Ù,  »ñ·Ç  Ññ³Ï»½:

ÂáõÛÉ  ïí»ù  ëÇñ»Ù,  ÃáõÛÉ  ïí»ù  ëÇñ»Ù,

ØÇ  í³ñ¹  ïí»ù  ÇÝÓ,  »ë`  ëá˳Ϡ ÉÇÝ»Ù:

ÆëÏ  û  ÃáõÛÉ  ãï³ù,  »ë  ÏÁÙµáëï³Ý³Ù,

ØÇ  ÉáõÛë  Ï¹³éݳÙ,  ¨  »ñ·,  ¨  å³ñ﻽,

ºë  ÏÁݹ³ñÓ³Ïí»Ù,  Íáí  Ï¹³éݳ٠ »ë,

ºí  ¿ÉÇ  ëÇñáõë  ÑáõñÁ  Ïí³é»Ù,

ºí  ³ñ³ñ  ³ß˳ñÑ  »ë  ÏÑñ¹»Ñ»Ù:

ØÇ  í³ñ¹  ïí»ù  ÇÝÓ,  »ë`  ëá˳Ϡ ÉÇÝ»Ù,

ÂáõÛÉ  ïí»ù  ëÇñ»Ù,  ÃáõÛÉ  ïí»ù  ëÇñ»Ù:

Սոնա: Արևը դեռ չի մարել...

Ահա նորից եմ աչքերս բացել
                  Ու հասկացել,
Որ Արևը դեռ երկնքում է,
            Այն դեռ չի մարել...
...Նորից եմ աչքերս բացում
                Ու հասկանում,
Որ այս աշխարհում
Ինձ, գուցե, շատերն են սիրել...
Սիրել են ոչ թե
             բարձրակրունկ ոտքերի
Կամ դեմքի վրա շրթներկի
                     գերակայության,
Այլ անփութության
                             համար...
           լոկ սանրվածքում...
Անփութության՝ միայն մազերի հարցում,
Այլ ոչ թե երբեք
                            հարաբերությունների բարդ գործվածքներում:
Սիրել են ոչ թե նկարված դեմքի,
Կամ ինչ-որ կասկածելի գեղեցկության
                                                      համար,
Այլ ազնվության... Նաև ժպիտի...
Որն իբրև զարդ եմ ես միշտ կրել...
Եվ ով մի անգամ գոնե
Հաջողացրել է այդ զարդը տեսնել,
Այնպես է արել,
Որ էլ չտխրեմ
Ու որ միշտ ժպտամ...
Ու հասկանամ,
Որ անպատասխան
Ինձ, գուցե, շատերն են սիրել...
Ու որ Արևը դեռ երկնքում է..
Այն դեռ չի մարել...

Սոնա: Ուժեղներին...

Ես պահանջում եմ գթասրտություն:
Պարտավորվում եմ ներել բոլորին,
Բայց պահանջում եմ խղճահարություն, 
Որպեսզի առանց իմ հուշումների
Դուք զգաք ու տեսնեք ցավը իմ սրտի:

Ինչո՞ւ ես ցավում, այ անառակ սիրտ,
Ի՞նչդ է պակաս այս լի աշխարհում,
Սե՞րն է, հարգա՞նքը, թե՞ ընկերություն...
 - Ես պահանջում եմ գթասրտություն,
Որպեսզի ուժեղը օգնի թույլերին,
Բայց թույլն, իր հերթին, խղճա ուժեղին:
Թե չէ այս դժբախտ ու դառն աշխարհում
Թույլը ուժեղին է իր հոգսը թողնում:
Պայքա~ր ու պայքա~ր, հրե~ր ու սրե~ր,
Էլ կա՞ ժամանակ երջանիկ լինել:
Թե՞ այս աշխարհում խղճահարության
Ես կարժանանամ թուլության համար:

Ես պահանջում եմ գթասրտություն:
Պարտավորվում եմ ներել բոլորին,
Բայց փոխարենը ՄԻ բան եմ խնդրում.
Խնդրում եմ խղճալ և ուժեղներին....

Ари. Маме (с 8-ым марта)

Бегу, бегу, спешу, спешу,
И не хватает мне дыханья.
Что б ни случилось - напишу.
Довольно было ожиданья.
Вы ждали день, Вы ждали два,
И дождались уже едва ли,
И вот настал тот день, когда
Цветы из шкафа мы достали.
Огромные букеты роз,
Гвоздики, астры и тюльпаны.
А помните букеты слез,
Что мы однажды Вам нарвали?
Я знаю, что идея недурна,
Слезу любви и счастья если б выбирали,
Но только как печали я нашла
Слезу, которую Вы с  кротостью приняли?


Я замечталась, опоздаю я,
Опаздываю, уже опоздала.
Прошел уже тот день, когда
Букеты я из шкафа доставала.
Ну что ж теперь?
Пускай же каждый день
Весны, любви и Вашим днем пребудет,
И не посмеет больше грусти тень
Коснуться праздника счастливых поцелуев.


А я Вам в дар букет преподношу,
Букет из слов, который собрала я.
Любви и счастия слова я напишу,
А грусть... позвольте промолчать...
Ее себе я оставляю...


Бегу, бегу, спешу, спешу,
И не хватает мне дыханья,
Что б ни случилось, напишу!
Ловите!
              Я люблю Вас, дорогая!

Նոր տարի (2009թ.)

Զանգակներ, զանգակներ, զանգակներ,
Զանգակներ են անուշ ղողանջում,
Փաթիլներ, փաթիլներ, փաթիլներ,
Երկնքից փաթիլներ են իջնում:


Երեք մոմ է միայն, որ հիմա
Գիշերվա մթությունն են ճեղքում,
Եվ ըզգույշ քո քայլերն են ահա
Կամացուկ անկողնուս մոտենում:
Գուրգուրում ես դու ինձ, համբուրում
Եվ փարվում ես մեղմիվ քնքշությամբ,
Ինչպես միշտ իմ վերմակն ես ուղղում,
Ինչպես միշտ հեռանում զգուշությամբ:


Եվ ուղղվում ես դեպի լուսամուտ
Ու նայում աստղազարդ երկնքին,
Եվ ժպտում են աչքերդ թախծոտ
Երկնքի պսպղուն աչերին:
Եվ աստղերը` հեռու ու անհաս,
Քեզ շողում են` բարև բերելով,

Երեք մոմ են միայն, որ հիմա
Քեզ ընկեր են դարձել գիշերով:


Եվ տոնում ես դու լուռ, թախծալի
Նոր տարի, նոր հույսեր ու հոգսեր,
Եվ կրկին քեզ հանգիստ չեն տալիս
Քո սրտի անհամբեր դոփյուններ:
Նոր տարի նորանոր հույսերով,
Նոր փափագ, երազանք ու երազ,
Ու ժպտում ես դու` ինձ նայելով,
Ու հասնում աստղերին այն անհաս:


Զանգակներ, զանգակներ, զանգակներ,
Զանգակներ են անուշ ղողանջում,
Փաթիլներ, փաթիլներ, փաթիլներ,
Երկնքից փաթիլներ են իջնում:

Сона. Стихи, белые, как снег

Стихи,  белые,  как  снег.

Ночь,  непрерывный  звон

И  непрерывный  снегопад.

Стол,  телевизор  и  окно.

Все,  как  всегда,

Как  много  лет  назад.

Часы,  подсвечник  без  свечей:

И  холодно,  и  хорошо,

А  с  неба  кто – то  доброю  рукой

Все  сыплет  белый  порошок.

Снежинки  все  спускаются  во  двор,

И  белый  саван  для  земли  уже  давно  готов.

Ты  пьешь  горячее  вино,

А  я  смотрю  в  окно.

Как  жаль!

Стихов  я  больше  не  пишу:

Исчезло  вдохновенье,  и  муза  изменила;

Подарков  больше  я  не  подношу,

Не  проливаю  душу,  как  чернила…

Ночь,  непрерывный  звон

И  непрерывный  блеск,

Ты  все  еще  сидишь,

Уже  не  пьешь  вино,

А  я  смотрю  в  окно,

Закрывшись  занавеской.

Старинные  часы:

Их  стрелки  что – то  медлят,

И  одинокая  горит  твоя  звезда,

А  снег  идет,

И  кажется,  что  дремлет

Под  этими  сугробами  поэзия  моя.

Стихов  я  больше  не  пишу…

Горит  звезда,  и  ты  сидишь  одна…

Я  от  восторга  не  дышу:

Ведь  ты – моя  звезда.

И  если  больше  ничего  не  напишу,

И  если  не  налью  стихов  я  в  твой  бокал,

Я  все  равно  огни  души  зажгу,

И  в  небе  вдруг  зажжется  новая  звезда.

И  если  больше  не  пишу,

Теперь  я  звезды  зажигаю.

Вот  эту  я  тебе  дарю.

Бери,  теперь  она  твоя.

Так  вечно  вместе  будут  две  твои  звезды,

И  солнце,  и  луна  померкнут  перед   ними,

И  ярче  будут  вместе  во  тьме  сиять  они…

А  я…  Я  может  быть  опять

             начну  стихи  писать.

И  вот  сквозь  этот  белый  свет,

Сквозь  этот  блеск

                                и  пыль

Польются  в  твой  бокал  стихи,

Пусть  белые…  как  снег.