Սոնա: Պայքա՞ր, թե՞ կոմֆորտ...

Գլուխ Առաջին: Ժաննա

Ժաննան դուրս եկավ ինքնաթիռից ու մի պահ կանգ առավ շարժասանդուղքի առաջին աստիճանի մոտ. ուզում էր հասկանալ՝ ուր է եկել: Բայց երբ կլոր ականջներով ճաղատ մի պարոն հետևից թեթևակի հրեց նրան, նա հասկացավ, որ խցանում է ստեղծում և շտապեց կանգնել շարժասանդուղքի հերթական առաջին աստիճանին: Աստիճանը սահուն առաջ գնաց և Ժաննային հասցրեց ներքև:

Այս քաղաքում Ժաննան չէր ճանաչում ոչ ոքի, նույնիսկ նրան, ով պիտի դիմավորեր իրեն: Բայց նրան ասել էին, որ դա լինելու է տղամարդ, այն էլ <<ոչ սովորական>> տղամարդ, և Ժաննան շատ ոգևորված էր: Նա դանդաղ շրջաններ էր գծում իր կրունկերով մարմարյա հատակին ու <<անամոթաբար>> հայացքով զննում իր կողքով անցնող բոլոր տղամարդկանց:
<<Չէ, սա չի լինի, հաստատ: Չափից դուրս սովորական տեսք ունի: Իսկ այս մեկի հագ ու կապից երևում է, որ փող ունի, բայց չունի ճաշակ: Սա չափազանց բարձր է ծիծաղում. չեմ սիրում մարդկանց, ովքեր մոռանում են քաղաքավարության մասին: Իսկ այս մեկը պարզապես անճոռնի է, համենայն դեպս մեջքից, շատ է ցածրահասակ ու չափից դուրս գեր: Տեսնես ինչպիսի՞ն կլինի նրա դեմքը: Միայն թե շրջվեր: Օ՜հ, Աստված իմ, սա կին է>>:
 -  ¡Buenos dias!
Անակնակլի եկած Ժաննան շրջվեց և տեսավ նրան: Բարձրահասակ էր, ճիշտ դիմագծերով և խելացի սև աչքերով: Հագին կար սև վերնաշապիկ, սպիտակ կոստյում և նույն գույնի գլխարկ: Մի ականջում փոքրիկ ոսկե ականջող կար, իսկ վիզը զարդարում էր բարակ ոսկե շղթան, որը պիտի վերջավորվեր վերնաշապիկի տակ թաքնված խաչով:
Նա էր, ոչ սովորական տղամարդը: Առհասարակ այդպիսի կերպարներ Ժաննան շատ էր տեսել, հատկապես արգենտինական սերիալում, որ նայում էր ամեն երեկո: Բայց այս մեկը հաստատ սովորական սերիալի տիպաժ չէր: Ժաննան փորձում էր հասկանալ, ի՞նչն է դարձնում այս տղամարդուն ոչ սովորական, բայց չէր կարողանում: Աշխատում էր չնայել նրա աչքերին. այդ աչքերն այնքան խորն էին ու սև, որ ակամայից աղջիկը կորցնում էր մտածելու ունակոթյունը և իրեն զգում անպաշտպան ու թույլ, իսկ դա նրան դուր չէր գալիս:
 - Ներեցեք, - շարունակեց տղամարդը, - երևի ձեզ ավելի հարմար կլինի, եթե ես հայերեն խոսեմ: Բարև ձեզ:
Նա քաղաքավարի ժպտաց, բայց Ժաննան ինչ-որ հեգնանք տեսավ այդ ժպիտի և նրա տիրոջ  չափազանց խելացի աչքերում: <<Թող չկարծի, որ ես միայն հայերեն եմ խոսում>>: Աղջիկը բարձրացրեց գլուխը, հպարտ նայեց երիտասարդի աչքերին և կտրուկ ասաց.
 - Bonjour!
 - No hablo frances, - ժպտաց երիտասարդը: - Do you speak english?
 - Yes, I do! - հպարտ պատասխանեց Ժաննան ու ավելացրեց հայերեն. -  Բայց եթե կամենաք, մենք կարող ենք խոսել հայերեն:
 - Ճիշտն ասած, այդպես շատ ավելի լավ կլինի, - խոստովանեց երիտասարդը:
 - Երևի այնքան էլ լավ չգիտե՞ք եվրոպական լեզուներ, - հեգնեց Ժաննան:
 - Ընդհակառակը, հայերեն լավ չգիտեմ, այդ իսկ պատճառով ուզում եմ շատ խոսել հայերեն, որ շուտ սովորեմ:
Ու Ժաննան հասկացավ, որ այս երիտասարդը չէր հեգնում նրան, երբ ասաց՝ Buenos dias: <<Տղամարդ, ով չի հեգնում կնո՞ջը: Ահա թե ինչու է նա ոչ սովորական>>:
 - Իսկ որտե՞ղ են ձեր իրերը, - միամիտ հարցրեց երիտասարդը:
Ժաննան մի պահ լռեց՝ փորձելով հիշել, որտեղ են, վերջ ի վերջո, նրա իրերը: Ու երբ հիշեց...
 - Աստված իմ, ես չեմ վերցրել ուղեբեռը: Հիմա ի՞նչ ենք անելու:
 - Վազելու ենք, - ծիծաղեց երիտասարդը և սլացավ սրահի այն կողմը, որտեղից ուղևորները վերցնում էին իրենց ճամպրուկները:
Ժաննան հետևեց նրան՝ աշխատելով մեծ քայլեր անել, այնքան, որքան թույլ էր տալիս նրա նեղ կանացի շրջազգեստը: <<Կըտ-կըտ-կըտ>>, - արձագանքում էին նրա բարձր կրունկները:

 - Քաղաքը կոչվում է Երևան: Այդ բառը ծագել է <<երևալ>> բայից, to appear, եթե չեմ սխալվում: Նախկինում քաղաքը կոչվել է Էրեբունի, և դա նույնպես նշանակում է <<այն, ինչ երևում է այստեղ>>: Պատկերացնո՞ւմ եք, այս քաղաքը ավելի քան 2000 տարվա պատմություն ունի:
 - Դուք այդ որտեղի՞ց գիտեք:
 - Վերջ ի վերջո պատմաբան եմ:
Մի պահ նրանք լռեցին: Քարե <<նստարանը>>, որի վրա նրանք նստած էին, սարսափելի տաքացել էր արևի տակ: Բայց շատրվանից նրանց հասնող ջրի կաթիլները մի փոքր մեղմում էին շոգը: Այնուամենայնիվ Ժաննան հանեց իր թեթև ամառային բաճկոնը:
Դավիդը հանգիստ նայում էր արևին: Գլխարկը ծածկում էր նրա աչքերը, այնպես որ նա հանգիստ կարող էր ուսումնասիրել վերին թագավորությունը:
 - Այստեղ սարսափելի շոգ է, - բողոքեց Ժաննան: - Դուք չե՞ք շոգում:
 - Ի՞նչ, - շփոթված հարցրեց Դավիդը. երևում է մտքով վաղուց արդեն <<երևացող քաղաքում>>  չէր: - Այո, այո դուք իրավացի եք: Անտանելի շոգ է:
 - Հապա ինչո՞ւ չեք հանում ձեր բաճկոնը:
 - Սովորել եմ արդեն:
 - Վաղո՞ւց եք այստեղ:
 - Մի քանի օր:
 - Այդքան շո՞ւտ եք սովորում:
 - Ոչ, պարզապես իմ հարազատ Իսպանիայում նույնպես շոգ էր:
 - Պետք է ասել <<շոգ է>>, - ուղղեց նրան Ժաննան: - Թե չէ կստացվի, որ մի ժամանակ այնտեղ շոգ էր, իսկ հիմա ցուրտ է:
 - Բոլորովին, - մեղմ առարկեց Դավիդը: - Ոչ թե շոգն էր Իսպանիայում, այլ ես էի Իսպանիայում... մի ժամանակ... Իսկ հիմա այստեղ եմ:
Ժաննան սկսեց ծիծաղել: Նա չէր հասկանում՝ ինչու, բայց այս երիտասարդը շատ զվարճալի էր թվում իրեն:
Դավիդը չհարցրեց, ինչու է նա ծիծաղում: Ընդհակառակը, ինքն էլ սկսեց ծիծաղել: <<Չէ, - մտածեց Ժաննան, - երևում է այստեղ իսկապես ծիծաղելի ինչ-որ բան կար>>:
Հետո շիկացած օդից կախվեց շիկացած մի լռություն: Ժաննան շատ էր ուզում Դավիդին տալ իրեն տանջող հարցը, բայց քաղաքավարությունը կամ դրա պես մի բան, խանգարում էր նրան: <<Նա կկարծի, որ ես ուզում եմ, որ ինքն ինձ կոմպլիմենտ անի: Երևի հիմար պչրուհու տպավորություն եմ թողնում: Համենայն դեպս այդ ճամպրուկներով արդեն ապացուցեցի, որ հիմար եմ: Մնաց ցույց տալ, որ պչրուհի եմ, ու վերջ>>:
Բայց հարցը ինքն իրեն պոկվեց նրա շուրթերից.
 - Դավիդ, իսկ ինչպե՞ս ճանաչեցիք ինձ օդանավակայանում:
Դավիդը մի պահ զարմացած նրան նայեց, հետո անփույթ ժպտաց ու ասաց.
 - Դե՜, ինձ ասել էին, որ ես պիտի դիմավորեմ արտասովոր մեկին:
 - Տարօրինակ է, ինձ էլ էին այդպես ասել, - չդիմացավ Ժաննան:
Ու նրանք նորից սկսեցին ծիծաղել, որովհետև իսկապես երկուսն էլ <<ոչ սովորական>> էին:
__________________________________________________________________________________
Դոսյե

Անուն, ազգանուն. Ժաննա Պետիտ
Տարիքը. 23 տարեկան
Սեռը. իգական
Ազգությունը. ֆրանսուհի
Կրթությունը. ավարտել է Փարիզի Բարձրագույն ուսումնարանի (ENS de Paris) Գրականության և լեզուների բաժինը (կարմիր դիպլոմ)
Լեզուների իմացությունը. ֆրանսերեն, անգլերեն, գերմաներեն

Սպորտ. չի զբաղվում
Հասարակական աշխատանք. չի զբաղվում
Աշխատանքային փորձ. չունի


Երբեք չեմ հետաքրքրվել սպորտով կամ էլ բնապահպանությամբ: Միշտ նախընտրել եմ գլուխս կախ սովորել, իսկ ազատ ժամանակը նվիրել ընթերցանությանը: Հետաքրքրվում էի հիմնականում անտիկ գրականությամբ և փիլիսոփայությամբ: Սիրում եմ բալետ և հին՝ խուլ ու համր ֆիլմեր: Նաև ունեմ մի հոբբի՝ լուսանկարչություն: Պատահում էր, գիշերները չէի քնում, կազմում էի հերթական ալբոմս:
Չեմ կարող ասել, որ դասերից դուրս միայն հանգստանում էի: Ամենևին: Ես բավականին բարդ աշխատանք էի կատարում՝ ինքանկրթություն: Կարծում էի, որ այդպես կկարողանամ հետագայում բարձր պաշտոն և լավ աշխատավարձով աշխատանք ունենալ: Բայց հետո պարզվեց, որ լավ աշխատանք ունեննալու համար պետք է ունենալ նաև սպորտային նվաճումներ, լինել որևէ հասարակական կազմակերպության անդամ և ունենալ գոնե մի տարվա աշխատանքային փորձ, նույնիսկ եթե աշխատել ես կտորեղեղնի խանութում կամ պիցցայի առաքիչ: Փարիզում ես այդպես էլ աշխատանք չգտա, իսկ ամբողջ կյանում ծնողներիս համար բեռ լինել չէի պատրաստվում: 
Երբեք չէի մտածել, որ կաշխատեմ Արմենիայում: Առհասարակ այդ երկրի մասին գիտեի միայն այն, որ մենք բավականին բարեկամական հարաբերություններ ունենք նրանց հետ: Ընդունեցի այդտեղ աշխատելու առաջարկը միայն այն պատճառով, որ համոզված էի. այսպիսի ռեզյումեով Եվրապայում ես հաստատ աշխատանք չեմ գտնի: Իհարկե դա այնքան էլ հաճելի չէր ինձ համար, մանավանդ եթե հաշվի առնենք, որ Արմենիան բավականին հեռու է Ֆրանսիայից: Բայց ես ինձ մխիթարող երկու հանգամանք գտա. նախ և առաջ ես կունենամ աշխատանքային փորձ, թեկուզ որպես ուսուցչուհի առանց մանկավարժական կրթության, և դա հետագայում ինձ թույլ կտա ավելի լավ աշխատանք գտնել և վերադառնալ Ֆրանսիա: Եվ երկրորդ, ես կսովորեմ հայերենը, որն աշխարհի ամենահին և անկասկած ամենաբարդ լեզուներից մեկն է: Երբեմն մտածում եմ, որ հայերենի իմացությունը Ֆրանսիայում նույնպես կարող է ինձ պետք գալ: Ասենք եթե ես ուզենամ աշխատանքի անցնել որևէ հայի հիմնարկում (որքան գիտեմ, Ֆրանսիայում հայերը շատ են): Այնպես որ եթե նախկինում Արմենիա մեկնելու մասին միտքը տհաճ էր թվում ինձ, ապա հիմա ես հասկանում եմ, որ չկա չարիք առանց բարիքի: 
Այս ամենը ունի մի լավ կողմ ևս. դպրոցում ես կաշխատեմ իմ մասնագիտությամբ, իսկ դա ավելի լավ է, քան լինել լեզվի մասնագետ, բայց աշխատել պիցցայի առաքիչ:
Այնպես որ ես ընդունում եմ հրավերը և մեկնում Արմենիա, որպեսզի ֆրանսերենի ուսուցչուհի լինեմ Դիլիջանի Միջազգային Դպրոցում:

Սոֆի: Տղաները, աղջիկը և գեյը

Նկարը "Свадьба моего лучшего друга" ֆիլմից

Երկու րոպե հայելու առաջ, և ես համոզվում եմ, որ մազերս մի լավ գզգզվել են: Նաև համոզվում եմ, որ դա ինձ շատ է սազում և անհոգ ժպիտը դեմքիս դուրս եմ գալիս զուգարանից: Ացնում եմ ձեր կողքով և աչքի պոչով նկատում, ինչպես հանկարծ դադարեցիք խմել ձեր գարեջուրը. երևի այնքան էլ լավը չի, չէ՞:
Ես մոտենում եմ մեր սեղանին, ուր ընկերս խոսում է հեռախոսով:
-Բարևի, - ասում եմ ես:
-Ո՞ւմ, - զարմացած շշնջում է նա:
-Ով էլ որ լինի, - ժպտում եմ ես:
Ընկերս սկսում է քրքջալ, և ես նկատում եմ, ինչպես եք դուք նայում նրան:
Ինչո՞ւ այդքան զարմացաք: Այո, այո, իմ ընկերը ձեր իմացածներից է:
Ինչ ծիծաղելի է հնչում՝ ձեր իմացածներից: Ծիծաղելի է, որովհետև իրականում դուք ոչինչ չգիտեք նրանց մասին: Բնականաբար, չգիտեք նաև, ինչ լավ է աղջկա համար գոնե մի այդպիսի ընկեր ունենալը:
Պատկերացնում եմ, ինչ կլիներ, եթե լսեիք իմ մտքերը: Հաստատ էլ գարեջուր չէիք խմի: Դա ծիծաղելի է, և ես ծիծաղում եմ, իսկ դուք փորձում եք հասկանալ, ինչ կատարվեց ինձ հետ:
Կբացատրեմ:
Որ լավ հասկանաք (դե, հասկանալը հիմա մոդա չի, անպես որ ձեզ դժվար կլինի որևէ բան բացատրելը), եկեք համեմատենք ձեզ և նրան, ով հիմա իմ կողքին է, քրքջում է կանացի ծիխաղով և խոսում հեռախոսով:
Օ՜, ներեցեք, մոռացել էի, որ ձեզ չի կարելի համեմատել: Դե դուք իմ իմացածներից չեք: Բայց ես միևնույն է համեմատում եմ, որովհետև այդպես ավելի հարմար է:
Սկսենք ձեզանից: Ես տեսնում եմ, ինչպես եք դուք նայում ինձ, հայացքով գնահատում շրջազգեստիս երկարությունը և լուռ համաձայնության գալիս, որ եթե այն մի փոքր ավելի կարճ լիներ, շատ ավելի լավ կլիներ: Բայց ոչինչ, դա ձեզ չի խանգարում պատկերացնել, ինչ կլիներ, եթե այն մի փոքր ավելի կարճ լիներ... Հետո ձեզանից մեկը՝ հաստատ մի հայտնի կազանովա իր <<շրջապատում>> աչքերով հաստատում է, որ սանրվածքս շատ անփույթ է, և որ ինձ կսազեր իր տասնչորսերորդ <<ընկերուհու>> սանրվածքը, ասենք կառե, կամ էլ նման մի բան: Հետո նայում եք ձեր առաջնորդին (այո, այո, դուք առաջնորդ էլ ունեք. բա ո՜նց, առանց հոտային համակարգի դուք չեք կարող ապրել): Նա դանդաղ խմում է իր գարեջուրը և ամեն մի կումն անելիս լուռ հաստատում, որ ես չափազանց բարձր եմ ծիծաղում համեստ աղջկա համար, և որ կարելի կլիներ ինձ պարի հրավիրել, եթե, իհարկե, կողքիս նստած չլիներ նա: Նա մտովի պատկերացնում է արդեն, որ եթե ընկերս գնա զուգարան (ընդ որում իր մտքերում նա անպայման կնկարի կանացի զուգարանը), ինքը կմոտենա ինձ և կառաջարկի մի քիչ պարել: Ես իհարկե կսկսեմ <<ինձ թանկացնել>>, և ինքը կասի, որ սա այն չէ, ինչ ես մտածում եմ: Ու ես անմիջապես կհասկանամ, որ պիտի մտածեմ հենց այն, ինչը նա ժխտում է:
Բայց եկեք մի պահ պատկերացնենք, որ ես համաձայնել եմ: Այդ դեպքում նա կսկսի գլուխ գովալ, որ իր գրպանում է գտնվում <<աղջիկների սրտների բանալին>>: Դա այնքան ծիխաղելի՜ է: Լավ, իսկ եթե հեռուն գնանք: Պատկերացնենք, նա ուզում է ինձ հյուրասիրել (իհարկե ոչ գարեջուր, բայց, ասենք, մարտինի) և հրավիրում է ձեր սեղանի մոտ: Ես համաձայնում եմ, մոտենում ձեր սեղանին, բարևում բոլորիդ, ներկայանում: Մի քանի կատակ եմ անում՝ կծու-թթու, դա իմ ոճն է, խմում եմ մարտինին, ուտում խրթխրթան մի բան ու հեռանում, որովհետև ընկերս արդեն վերադարձել է ու զարմացած ինձ է նայում: Ի՞նչ կանեք այսքանից հետո: Հաստատ հաջորդ օրը կհայտարարեք, որ ես սիրահարվել եմ, ընդ որում բոլորիդ միաժամանակ: Իսկ եթե ես զանգեի ձեզանից մեկին, ասենք հենց նրան, ում հետ պարել էի, և խնդրեի ինձ ուղեկցել ինչ-որ մի տեղ (միայն այն պատճառով, որ մայրիկս չի թողնում առանց տղաների գնալ այդինչ տեղը, թե չէ ես խելքս հացի հետ չեմ կերել, որ նրան հրավիրեմ), դա կնշանակի, որ իմ դատավճիռը ստորագրված է: Ու այստեղ կսկսվի մի այնպիսի դժոխք, որի հեփիէնդը կլինի այն, որ ես դառնամ ձեր այդ առաջնորդի քսանվեցերորդ <<ընկերուհին>>, ինձ պահեմ <<Եղիր հեզ, պարոն եզ>>  ոճով, մինչև կգա մեկը, ով ինձ կազատի այդ ստրկության ոչ կամավոր ձևից:
Ինչո՞ւ եմ ես այս ամենը ասում: Նրա համար, որ հասկանաք, որ ձեզ հետ շփվելիս չի կարելի լինել մտերիմ, ընկերական, ազատ: Որովհետև հետո այդ ազատության համար ստիպված կլինես վճարել ազատազրկմամբ:
Իսկ ի՞նչ կարելի է ասել իմ իմացածների մասին, ասենք օրինակ, ընկերոջս, որ հիմա հեռախոսով է խոսում և շարունակում կանացի քրքջալ:
Ես կարող եմ ամբողջ երեկո պարել նրա հետ, հետո գնալ նրա տուն և նույնիսկ գիշերել այնտեղ՝ առանց վախենալու, որ հետո ամբողջ քաղաքը կսկսի բամբասել <<հարսի ու փեսայի>> մաիսն: Կարող եմ հանգիստ նրան ակումբ հրավիրել՝ այնտեղ, ուր մայրիկս չի թողնում գնալ առանց տղաների: Եվ ամենհրաշալին այն է, որ նրա հետ ես կարող եմ բամբասել նրանից, ում իսկապես շատ եմ սիրում (բնականաբար, ձեր մասին չի խոսքը): Նա ինձ կցավակցի, խորհուրդ կտա, եթե պետք լինի, կգրկի ու կխառնի առանց այդ էլ գզգզված մազերս, մինչև ես հոնգուր-հոնգուր լաց եմ լինում: Կամ էլ, ընդհակառակը, բարձր կծիծաղի, երբ ես ասեմ, որ ամեն ինչ ստացվել է: Երբ պետք է, նա կդառնա իմ կավալերը, երբ պետք է՝ մտերիմ ընկերուհին, մի խոսքով՝ իմ պահապան հրեշտակը: Եվ դրա փոխարեն ոչինչ չի պահանջի, որովհետև այն, ինչ նրան պետք է, ես արդեն տալիս եմ իմ ամեն հայացքով, ժպիտով և չափից դուրս բարձր ծիծաղով, այն է՝ վստահություն, մտերմություն, ընկերություն:
Ու մի բան էլ: Երբ վերջապես կմտնի իմ երզանքների արքայազնը <<սպիտակ հեծանիվով>> և կտեսնի ինձ նրա հետ, նրա մտքով անգամ չի անցնի խանդել, կամ էլ, ընդհակառակը, հանդիմանել ինձ, որ այստեղ եմ եկել առանց մեկի, ով կարող է ինձ պաշտպանել:
Ահա և վերջ: Այսքան առավելություն ունի նա՝ իմ իմացածներից և ձեր չիմացածներից մեկը: Իսկ դուք դրա դեմ ի՞նչ կարող եք դնել:
Դե պարզ է... Ավելի լավ է ձեր գարեջուրը խմեք:

Սոնա, Սոֆի, Արի: Ապերախտության օրենքները

Նվիրվում է <<Մխիթար Սեբաստացի>> կրթահամալիրին

Սա այն հազվադեպ պահերից մեկն է, երբ մենք միավորվում ենք: Այժմ դարձել ենք մի հոգի՝ երեք գիտակցություն: Եվ այս եռակի գիտակցությունն է միայն, որ իրավունք ունի խոսելու երեքիս անունից: Դե ասա, եռակի գիտակցություն, ի՞նչ պիտի ասեիր:

Խոսքերը կախված են օդում: Այդ իսկ պատճառով երբ ինչ-որ բան եք ասում՝ դառնացած, կամ ընդհակառակը, պատրաստ եղեք, որ ինչ-որ մեկը ականջ կդնի օդից կախած ձեր խոսքերին: Հետո կսկսեք մեղավորներ փնտրել, մտածել, ո՞վ է բացահայտել ձեր հոգու գաղտնիքները անաստված մեկի, օրինակ, ինձ, բայց մեղավոր չեք գտնի, որովհետև խոսքերը կախված են օդում: Օդից կախված խոսքերը անպաշտպան են, և այնքան հեշտ է լսել նրանց հեկեկանքը: Այդպես էլ ես լսեցի օդից կախված մի խոսք:

<<Մենք ամեն ինչ անում ենք մեր աշակերտների համար: Շատ ու շատ պարագաներում առաջ ենք անցել քաղաքի, չեմ վախենա այդ բառից, բոլոր դպրոցներից: Իհարկե, թերություններ կան: Թերություններ միշտ էլ կան, որովհետև անթերի ոչինչ չկա, համենայն դեպս Երկիր մոլորակում: Իսկ մենք փորձում ենք շտկել մեր թերությունները: Ծրագիր ծրագրի հետևից, գաղափար գաղափարի հետևից, որ ամեն ինչ լավ լինի մեր աշակերտների համար: Բայց միևնույն է, այսքանից հետո էլ, մեր աշակերտները կարծես ամաչում են իրնեց դպրոցից: Ինչո՞ւ, օրինակ, մեր աշակերտներից ոչ մեկը չնշեց իր դպրոցի անունը իր բլոգում: Վիրավորական է, չէ՞>>:

Ես կփրձեմ պատասխանել այս հարցին. <<Ինչո՞ւ աշակերտները չեն նշում իրենց բլոգերում իրենց դպրոցը>>:  Կփորձեմ պատասխանել եռակի գիտակցությամբ:

 Գիտակցություն առաջին
Պատկերացրեք, որ դուք մի պատանի եք, ով համացանցում մի տիրույթ է ստեղծում, ուր պիտի ներկայանա վիրտուալ աշխարհին: Դուք ուզում եք յուրահատուկ և ինքնատիպ դրսևորել ձեզ: Այդպես ստեղծում եք շատ հետաքրքիր, կամ ոչ այդքան նիկնեյմ՝ համացանցային կեղծանուն: Հետո կեղծանվանը ավելանում են համցանցից ներբեռնած կամ Photoshop-ի օգնությամբ ստեղծված տարօրինակ նկարներ: Ու կամաց-կամաց ստեղծվում է մի յուրահատուկ կերպար, որը սկսում է ձեզանից առանձին ապրել: Արդեն գործ ունեք ոչ թե Էսինչյան Էսինչի (թող յուրաքանչյուրն իր անուն-ազգանունը տեղադրի) հետ, այլ մի գալակտիկական կախարդի, որը ծնվել է, ասենք, T46823511455 մոլորակում և Երկիր մոլորակ է եկել իր սիրեցյլաին գտնելու: Հիմար պատմություն է, բայց ի՞նչ անես, եթե այդ կերպարն արդեն կա և ապրելու իրավունք ունի:

Մի անգամ Անրի Վերնոյին հարց տվեցին, թե ինչպիսի՞ն են Աշոտ Մալաքյանի և Անրի Վերնոյի փոխհարաբերությունները: Իսկ նա պատասխանեց. <<Աշոտն ու Անրին աստիճանաբար մտերմացան: Իսկ ավելի ուշ Վերնոյը դուրս մղեց Մալաքյանին և այժմ անկախ է>>:

Դե եթե Վերնոն է այդպես ասում, էլ ի՞նչ կարող եք ասել դուք՝ <<խեղճ ու կրակ>> մի պատանի:

Ինչևէ, կերպարն արդեն ծնվել է, բայց ամենքսարսափելին այն է, որ նորաստեղծ բլոգը արդեն ձերը չէ, այլ հենց նրանը՝ մի կերպարի, ում դուք եք ստեղծել, բայց հիմա էլ ստիպված եք որոշ առումով ենթարկել ձեր միտքը նրա մտածելակերպին: 

Իսկ հիմա պատկերացրեք, որ  T46823511455 մոլորակում ծնված տիեզերական արքայազնը հանկարծ հայտարարի, որ սովորում է (կամ սովորել է) <<Մխիթար Սեբաստացի>> կրթահամալիրում: Դա պարզապես ծիծաղելի կլինի:

Արդեն ստիպված կլինեք բացահայտել ձեր ով լինելը: Գաղտնիքը դադարում է գաղտնիք լինելուց, կերպարն էլ արդեն, ինքնըստինքյան, մահանում է: Էլ ինչո՞ւ էիք ստեղծում նրան, որ սպանե՞ք:

Գիտակցություն երկրորդ
Ես յուրահատուկ եմ և ուզում եմ, որ իմ բլոգն էլ լինի յուրահատուկ: Փորձում եմ ինձ ներկայացնել այն <<ռակուրսից>>, որից ընթերցողին հետաքրքիր կլինի հետևել ինձ: Չեմ հորինում նիկնեյմ, բեռնում եմ իմ ալբոմի նկարները՝ հաջողված, կամ ոչ այնքան: Բայց դա չէ կարևորը: Կարևորն այն է, թե ինչպիսին ես կցուցաբերեմ իմ մտածելակերպը, իմ հոգին, իմ անհատականությունը: Պարզից էլ պարզ է, որ ես չեմ ուզենա ներկայանալ՝ որպես սովորական աշակերտուհի, նույնիսկ եթե այդ աշակերտուհին սովորում է Գեղարվեստի պես խենթ դպրոցում: Շրջանցում եմ <<Դպրոցի մասին>> կետը իմ օրենսգրքում: Ոչ թե այն պատճառով, որ ամաչում եմ, այլ այն պարզ պատճառով, որ ընթերցողին (կամ հենց ինքնս ինձ) այնքան էլ հետաքրքիր չէ, թե որ դպրոցում եմ ես սովորում: Շատ ավելի կարևոր է իմ տեսակետը մի շարք հարցերի շուրջ՝ գլոբալ, կամ ոչ այնքան: Իսկ դպրոցս կնշեն ավարտական ատտեստատում, վերջ ի վերջո փաստաթղթերը հենց նրա համար են ստեղծված, որ մարդու մասին ասեն այն, ինչ հետաքրքիր չի:

Գիտակցություն երրորդ
Օսկար Ուայլդն է ասել, որ երբ մարդ սիրահարվծ է, ոչ ոքի չի ասում իր սիրո անունը, որովհետև նրան թվում է, որ իր սիրեցյալի մի մասն է տալիս նրան, ում բացեց գաղտնիքը:
Իր բնույթով մարդ արարածը ժլատ է: Նա չի ուզում կիսվել նրանով, ինչ պատկանում է իրեն: Մանավանդ եթե պետք է կիսվել նրանով, ինչ պահում է իր սրտում:
Այդպես և դպրոցը: Նա ավարտել է գերազանց դպրոց, բայց կարող է և չասել այդ մասին, որ այդ դպրոցը միայն իրենը լինի: Իհարկե դա հիմարություն է, բայց ո՞վ ասեց, որ եթե մարդը բանական է, պետք է նաև խելացի լինի: Ընդհակառակը, հենց իր բանականության շնորհիվ էլ մարդը դառնում է Երկրի ամենահիմար ու դաժան կենդանին:

Եզրակացություն
Այն, ինչ առաջին հայացքից կարող է թվալ ապերախտություն, իրականում ուրիշ մի բան է: Պարզապես շատ հաճախ մենք մոռանում ենք ասել այն, ինչ կարևոր է, կամ չենք գտնում, որ տվայլ պարագայում հարմար է ասել այն, ինչ պետք է ասվեր՝ գոնե շշուկով: Այսպես ստեղծվում է այդ ապերախտություն կոչվածը:, որն իրականում մի տարօրինակ երախտագիտություն է, որի մասին չի ասվում բարձրաձայն: Երեք գիտակցություն, երեք օրենք՝ ինչպես լինել ապերախտ, բաց միժամանակ և ոչ այնքան:
___________________________________________________________________________________

Վերջում ես այս կասեմ: Չեմ ամաչում իմ դպրոցից: Սիրում եմ իմ դպրոցը: Գիտեմ, որ շատ ու շատ բաներով հենց դպրոցիս եմ պարտական: Եթե բողոքում եմ, դա նրանից է, որ հոգնել եմ անտարբեր լինելուց:  Եթե քննադատում եմ, դա նրանից է, որ չեմ ուզում կույր ձևանալ: Եթե չեմ գովերգում, դա նրանից է, որ չեմ սիրում գովերգել: Եթե հաճախ նվնվում եմ, դա նրանց է, որ երբեմն հոգնում եմ ուժեղ լինելուց և ուզում եմ թույլ լինել:
Էլի եմ ասում. սիրում եմ իմ դպրոցը, անուն առ անուն հիշում եմ բոլոր ուսուցիչներիս՝ դպրոցական և ոչ այնքան, ինքնակենսագրականում հպարտ կգրեմ, թե որ դպրոցի շրջանավարտն եմ: Բայց միևնույն է, բլոգումս մեծ-մեծ տառերով չեմ գրելու ՄԽԻԹԱՐ ՍԵԲԱՍՏԱՑԻ ԿՐԹԱՀԱՄԱԼԻՐ կամ էլ ՊՈՒՇԿԻՆԻ ԱՆՎԱՆ ԹԻՎ 8 ԴՊՐՈՑ:
Որովհետև այս բոլգը ստեղծվել է ներկայացնելու այն եռակի անհատականությունը, որը կոչվում է Սոնա-Սոֆի-Արի: Իսկ այս պարագայում առաջնայինը ոչ դպրոցն է, ոչ էլ, նույնիսկ, ընտանիքը: Առաջնայինը անհատականությունն է՝ մեր դեպքում եռակի:

Ու թող ներեն բոլոր աշակերտների բոլոր ուսուցիչները, որ եռակի եսասեր ենք մենք...

Սոնա: Այսպես մեկ-մեկ...

...Այսպես մեկ-մեկ նեղանում եմ...
Դու չէիր ուզում ինձ նեղացնել, ու ես դա գիտեմ: Հենց դրա համար էլ նեղանում եմ: Նեղանում եմ, որովհետև չուզենալով ես ինձ նեղացնում: Իսկ եթե ուզենայի՞ր...
Այսպես նեղանում եմ, բայց ցույց չեմ տալիս: Սկսում եմ կատակել: Եվ դու ծիծաղում ես: Միամի՜տ...
Դու ծիծաղում ես, և ես հասկանում եմ, որ դու չես հասկանում, որ ես նեղացել եմ: Ավելի լավ: Ես սկսում եմ սրախոսել, իսկ դու ավելի բարձր ես ծիծաղում: Էլի եմ սրախոսում, էլի, էլի, իսկ քո ծիծաղը գնալով վերածվում է անզուսպ քրքիջի: Եվ ինձ թվում է, որ իմ վրա ես ծիծաղում: Դա էլ է վիրավորական: Բայց ես դա էլ եմ թաքցնում. ինչի՞ համար անհանգստացնեմ քեզ, դու այնքան լավ ես ծիծաղում: Ու ես շարունակում եմ իմ կծու-թթու կատակները: Ու քեզ դա դուր է գալիս: Այսքան սրախոս ու այսքան ցինիկ միայն ես կարող եմ լինել:
...Այսպես մեկ-մեկ դառնում եմ չափից դուրս սրախոս...
Էքզյուպերին է ասել. <<Նա, ով սրախոսում է, երբեմն կարող է չափից դուրս շատ սրախոսել>>, կամ նման մի բան. հիմա արդեն չեմ հիշում: Ախր հիշելու բան էլ չկա, ի՞նչը հիշես, եթե մեզանում Փոքրիկ իշխանն արդեն վաղուց վերածվել է քաղաքական գործիչի, իսկ Աղվեսը՝ ակտիվիստ-հասարակական գործիչի: Իսկ Օձը... երևի վարձու մարդասպան է: Դա ահավոր է, և ես չեմ հավատում դրան: Գիտեմ էլ, որ այդպես չէ ու չի կարող լինել, բայց միևնույն է վախենում եմ: Վախենում եմ, որ մեր դարում կարելի է չափից դուրս շատ սրախոսել...
...Այսպես մեկ-մեկ հանկարծ տարվում եմ փիլիսոփայությամբ...
Բայց, ոչինչ, դու միշտ կարող ես չկարդալ այն պարբերությունները, որոնք քեզ դուր չեն գալիս, կամ ավելորդ ես համարում: Չկարդալ: Գլխովդ անգամ չի անցնի, որ սա գրելիս ես, գուցե, լաց էի լինում:
Լա՞ց լինել: Ոչ, դա ինձ համար չէ: Ես ու դու արդեն վաղուց սովորել ենք իմ կծու-թթու կատակներին, և նրան, որ դու խոսքս <<վերջերս շատ թանկացած շաքարով ես կտրում>>, որ հանկարծ ծիծաղից չպայթես. ախր շատ ծիծաղել բաներ եմ ասում և այնպիսի անտարբեր դեմքի արտահայտությամբ, որ մեռնել կարելի է:
<<Նա, ով սրախոսում է, երբեմն կարող է չափից դուրս շատ սրախոսել>>: Պարոն Էքզյուպերի, իսկ նա, ով ծիծաղում է, չի՞ կարող չափն անցնել:
Կարող է... Ինչևէ, դու դա չես ընդունում: Շարունակում ես ծիծաղել, ու այնպես ես ծիծաղում, որ... սպանել կարելի է...
...Իսկ ես հոգու խորքում կուլ եմ տալիս հերթական արցունքը: Այն աղի է, ինչպես վերջերս շատ էժան դարձած աղը:
Պարոն Էքզյուպերի, իսկ աղը կարո՞ղ է չափից դուրս էժան դառնալ... թե՞ դա միայն մարդկանց մենաշնորհն է...
Մեղադրում եմ քեզ, բայց և չեմ մեղադրում: Այդ դու էիր ինձ կեսկատակ-կեսլուրջ միշտ մեղադրում, որ իմ դեմքի արտահայտությունից երբեք չես հասկանա, ինչ եմ ես զգում: Եվ ես քեզ հետ հմամաիտ եմ: Ճիշտ էիր ասում...
Ճիշտ էր ասում նաև մայրիկս, երբ ասում էր. <<Պահանջիր, թե չէ չես ստանա>>:
...Այսպես մեկ-մեկ դառնում եմ չափից դուրս պահանջկոտ...
Բայց միայն ինքս իմ նկատմամբ: Դու արդեն գնացել ես, բայց քո քրքիջը դեռ գլխիս մեջ է: Ու ես սկսում եմ կամաց-կամաց հիշել ասածս ամեն բառը ու հասկանալ, որ ինչքան շատ էի սրախոսում, այնքան շատ էի խոցում ինքս ինձ: Սկսում եմ մեղադրել ինքս ինձ. <<Այ եթե սա չասեի, նա չէր ծիծաղի, և ես այսքան չէի վիրավորվի>>...
Զարմանալի է, մարտում ընկածին ասում են՝ վիրավոր, անկապ կատակից նեղացածին էլ են ասում՝ վիրավորված: Երևի սրանով անկապ կատակից նեղացածները ուզում են մի քիչ մոտենալ մարտում ընկածներին. մարդիկ սիրում են զոհի դեր խաղալ, բայց ոչ ոք չի ուզում զոհվել...
...Դուք իրավացի էիք, պարոն Էքզյուպերի, սրախոսողը երբեմն չափից դուր շատ է սրախոսում: Իսկ չափից դուրս էժան լինում է միայն մարդը...
...Այսպես մեկ-մեկ նեղանում եմ...
Բայց հետո անցնում է: Ու ես հասկանում եմ, որ դա իմ հիվանդության ոչ առաջին, ոչ էլ վերջին նոպան էր: Որ սրանից չի սկսվել, ու սրանով չի վերջանա: Սա պարզապես հերթականն է, իսկ եթե հերթականն է, էլ ինչո՞ւ եմ այսքան շատ մտածում նրա մասին: Ամեն ինչ մնաց հեռվում, գնաց քեզ հետ: Եվ ես կարող եմ վայելել հանգստության հազվադպ ժամերը: Ես պիտի վայելեմ դրանք, թե չէ հետո դու կգաս ու նոր կատակներ կպահանջես ինձնից: Ինձ նորից շփոթում ես պալատական խեղկատակի հետ. այդ դերը ես, թերևս, լավ եմ խաղում: Ես նորից կնեղանամ: Ու նորից ցույց չեմ տա դա: Ու ամեն ինչ կսկսվի նորից:
... Այսպես մեկ-մեկ վիրավորվում եմ... և ուզում եմ զոհվել... Բայց դրա փոխարեն պարզապես նեղանում եմ... Ու վերջ: Անցավ, գնաց: Հիմա կարելի է վայելել հանգստի ժամերը:
Թերևս հենց դրանք կարելի է անվանել նոպա՝ հանգստի նոպա: Որովհետև իմ մնացած ողջ կյանքը պայքար է՝ չափից դուրս շատ սրախոսելու համար...
...Այսպես մեկ-մեկ...

Սոնա: Քննություն

Պատկերացնենք, որ ես ես չեմ: Որ նման էլ չեմ ինձ: Ասենք, 17 տարեկան եմ, արական սեռի ներկայացուցիչ եմ, նոր եմ ավարտել դպրոցը և երազում եմ բանակ գնալու մասին:
Ասենք, բանակում հետաքրքիր ոչինչ էլ չկա: Բայց բանակը ինձ համար փրկություն կարող է դառնալ: Փրկություն ԲՈւՀ-ից:
Դուք չեք հավատա, բայց այդպես էլ է պատահում:
Հենց սկսվեց ուսումնական տարին, սկսվեց նաև ուսումնական <<Առմագեդոնը>>:
-Սովորի, պարապի, կարդա, տնից դուրս չգաս, համակարգիչը անջատի, ընկերների հետ երկար մի խոսա, ժամանակ չունես: Դու պիտի պարապես, պարապես, պարապես:
Ու ես պարապ-ում էի, այսինքն՝ պարապ էի:
Ասենք, ես սովորել չեմ սիրում (մի մոռացեք, որ ես ես չեմ), ԲՈւՀ ընդունվելու մասին երբեք չեմ երազել, հակառակը, անընդհատ նվնվում էի, որ դպրոցական տանջանքի 10 տարիներից հետո էլ ես չեմ ազատվի իմ այն անիծյալ իրավունքապարտականությունից, որը կոչվում է սովորել:
Չէ, ավելի լավ է բանակ գնալ:
Բայց ինձ ոչ ոք չի հասկանում: Ընտանիքը, բարեկամները, հարևանները, հարևանների բարեկամները՝ մարդիկ, ում չեմ ճանաչում ու չեմ էլ տեսել, բոլորը խոսում են իմ քննություններից, հաջողություն են մաղթում, քաջալերում՝ <<Անպայման կհանձնի>>, երբեմն նույնիսկ խորհուրդներ են տալիս, խորհուրդներ, որոնց շնորհիվ իրենք ժամանակին գամեցին իրենց բուհական նստարաններին: Ինձ արդեն թվում է, որ այս քննությունների շնորհիվ ես հանրաճանաչ անձնավորություն եմ դարձել: Բայց դա էլ ինձ չի ուրախացնում. ասենք, ես բոլորովին էլ փառասեր չեմ, հայտնի լինել չեմ ուզում և դա ինձ համար զարմանալի չէ:
Զարմանալին այն է, թե ինչո՞ւ են բոլորը-բոլորը այդքան հետաքրքրված ինձանով: Եվ ինչո՞ւ են բոլորը կարծում, որ ինձանից լավ գիտեն, թե ինչ եմ ես ուզում իմ սեփական կյանքից: Զարմանալի է և վիրավորական:
Բայց բոլորից շատ վիրավորվում մամայից: Մամաս, որ ամենահարազատ մարդն էր աշխարհում ու բոլորից լավ էր հասկանում ինձ, հանկարծ դարձավ իմ ազատության թիվ մեկ թշնամին:
Եվ ահա, ամեն օր նորից ու նորից.
-Շուտ վեր կաց, համակարգիչը մի միացրու, տնից դուրս մի արի, պարապի, պարապի, պարապի...
Նա ամեն կերպ ինձ տանջում է: Քաշում է վերմակս, որ արթնանամ, ամեն օր գրասեղանին է դասավորում գրքերս, որ անպատճառ պարապեմ, երբեմն գողանում է բջջայինս, որ ինձ <<չանհանգստացնեն>>: Իսկ ես ուզում եմ, շատ եմ ուզում, որ ինձ անհանգստացնեն: Բայց չէ, մամայի ստեղծած դժոխքում կոմմունիկացիայի մասին խոսք անգամ լինել չի կարող:
Ես չեմ դիմանում, սկսում եմ բղավել, ասում, որ նա չի հարգում ինձ, իմ ազատ տեղաշարժվելու և ինչ ուզում եմ անելու իրավունքը: Նա սկսում է լաց լինել, ասում է, որ ամեն ինչ անում է ինձ համար, իսկ ես այդքան անշնորհակալ  դուրս եկա: Հետո ամեն ինչ հանդարտվում է: Ես կեսժամով ստանում եմ հեռախոսս, փռվում թախտին ու ստուգում հաղորդագրությունները (ճարահատյալ ընկերներս զանգելու փոխարեն SMS են գրում՝ հույս ունենեալով, որ հազար տարի հետո ես այն կկարդամ): Մաման նստում է գրասեղանի մոտ, ստուգում կոնսպեկտներս, երբեմն նշումներ անում իմ տետրում, երբեմն էլ ինքն է սկսում կոնսպեկտել իմ փոխարեն, որ ինձ հետո հեշտ լինի:
Ես չեմ հասկանում, ինչի համար է նա այդ ամենն անում: Ի՞նչ է ուզում նա ինձանից: Ինչո՞ւ են այդ քննությունները այդքան կարևոր նրա համար:
Իսկ սրտի խորքում Խիղճս ինչ-որ բան է հուշում ինձ, կարծես ես արդեն քննություն եմ հանձնում և սա միակ հարցն է, որի պատասխանը չգիտեմ, և միակ հարցը, որի պատասխանը պետք էր իմանալ:
<<Մի՞թե չես հասկանում: Քեզ համար այս քննությունը մոծակի խայթոցի պես մի բան է՝ ոչինչ չնշանակող, բայց անչափ տհաճ մի բան: Դու լավ գիտես, որ քննությունով կյանքը ոչ սկսվում է, ոչ վերջանում: Չես հանձնի, կգնաս բանակ: Հետո նորից կփորձես: Դու դեռ երիտասարդ ես, և բոլոր ճանապարհները բաց են քո առաջ:
Իսկ նա՞: Քեզ թվում է այս 10 տարիների ընթացքում դո՞ւ էիր սովորում: Բայց իրականում և այս 10 տարվա ընթացքում, և քո ողջ կյանքում դու ոչինչ չէիր անում: Այդ քեզ համար էին անում, քեզ էին անում: 17 տարի մայրդ օրեցօր ստեղծում էր քեզ, ստեղծում այնպիսին, ինչպիսին դու կաս հիմա: Գիտե՞ս, մարդ չեն դառնում, մարդ <<սարքում>> են. կրթություն, դաստիարակություն, միջավայր - սրանք են ստեղծում մարդուն, իսկ սրանց էլ իր հերթին քեզ համար մայրդ է ստեղծել: 
Եվ հիմա դպրոցն ավարտեցիր: Համարվում է, որ արդեն մարդ ես, և ոչ թե երեխա: 
Դու կավ չես արդեն, որից կարելի է ցանկացած բան սարքել, այլ քանդակ, որին սարքել են այդ կավից: 
Իսկ գեղեցի՞կ է արդյոք այդ քանդակը: 
Եթե ոչ, ո՞վ է մեղավոր: 
Արդյո՞ք քանդակագործի մեղքը չէ դա: 
Իսկ ո՞վ է քանդակագործը: 
Մի՞թե մայրդ չէ: 
Իսկ հիմա մի լավ մտածիր. ձեզնից երկուսից ո՞վ է քննություն հանձնում: Դո՞ւ, որ լավ գիտես, որ այս քննություններով կյանքը ոչ սկսվում, ոչ ավարտվում : Թե՞ մայրդ, որ պիտի աշխարհին հանձնի իր 17 տարվա չարչարանքի արդյունքը: 
Իսկ եթե այն անիմաստ էր... այդ չարչարանքը... և այդ 17 տարիները... քո ամբողջ կյանքը...>>
...Մայրիկս ապուր է եփում ինձ համար. պատրաստվում է քննությանը: Ես անփութորեն թերթում եմ կոնսպեկտներիս տետրը: Լուսանցքում նկարել էի Միքելանջելոյի Դավիթին, իսկ մաման այդ նկարի տակ մի երկու բանաձև էր ավելացրել:
Ուրեմն այսպես են ստեղծվում քանդակները: Այսքան սիրով և հոգատարությամբ: Էլ ինչո՞ւ եմ գնում ծրագրավորման ֆակուլտետ: Ավելի լավ է դառնամ քանդակագործ:
Մեկ անգամ էլ եմ նայում Դավիթի նկարին: Վատ չի ստացվել: Մտովի պատկերացնում եմ, ինչպես կարելի է քնդակել կրկնօրինակը: Հետո պատկերացնում եմ, ինչ կարելի է փոխել այս քանդակում, որ համապատասխանի կատարելության մասին իմ պատկերացումներին:
Մաման աղ է ավելացնում ապուրի մեջ. նա էլ իր քանդակն է ստեղծում...
Լավ, ժամանակն է վերադառնալ: Ես ես եմ և խիղճ չունեմ: Խիղճս ճշմարտություն էր ասում: Ճշմարտություն, որն այնքան էլ չի վերաբերում ինձ (ասենք, ես բանակի մասին չեմ երազել և միշտ աշխատել եմ չբարկացնեմ մամային): Բայց ճշմարտությունը մնում է ճշմարտություն: Իմացեք այն...

Соня. Малыш ("Аминь")

-Господи! Как я по тебе соскучилась! - одной рукой Магдалена держала завернутого малыша, а вторую протянула, чтобы обнять его.
Иисус медленно подошел к ней, обнял за талию и нежно поцеловал. Потом одними глазами попросил разрешение взять малыша. Магдалена колебалась.
Сорок дней никто кроме нее да еще бабки Сары, которая, собственно и принимала роды, не прикасался к ее ребенку. Для матери всегда намного спокойнее, когда ее малыш рядом с ней: так она сможет защитить его от всего зла, которое есть на свете. А зла на свете много. Все люди злые. И даже бабка Сара, которая первым увидела это чудо, которое теперь мирно спит на руках Магдалены. Даже бабка Сара злая! И женщины, которые заботливо завернули малыша в белое покрывало, тоже злые! И все женщины злые! И все мужчины злые! Все они опасны для малыша, и она, Магдалена, должна защитить свое беспомощное дитя ото всех!
Но Иисус... Разве он злой?..
Иисус отлично знал, о чем думала Магдалена. Но все же не проронил ни слова и терпеливо ждал, пока она сама решится сказать "Да", или "Нет".
Наконец она решилась. Несмело глядя на него, она осторожно протянула ему младенца. Иисус нежно обнял спящего малыша, отодвинул падающее на лицо некогда белое, а теперь уже красноватое от пыли покрывало и посмотрел на спящее чудо, которое держал. "Мальчик, - подумал он. - Мальчик... И весь в маму".
Магдалена мяла концы платка, который покрывал ее голову и защищал от лучей безжалостного солнца. Даже солнце злое! Ах, зачем же она отдала своего малыша?! Как же она теперь защитит его?! И она все сильнее теребила концы своего несчастного платка.
А Иисус не спешил возвращать малыша матери. Напротив, свободной рукой он аккуратно снял дорожную суму с плеча Магдалены и перекинул через свое плечо. "Тяжелая, - подумал он. - Как же она устала". Он обнял Магдалену за плечи. "Пойдем, тебе надо отдохнуть. И ребенку тоже".
"Пошли", - подумала она.
Они шли медленно.
Она не отрывала взгляда от ребенка. Он старался идти медленнее, чтобы не разбудить ребенка и чтобы его матери не пришлось идти слишком быстро.
Она смотрела только на малыша, но думала о нем. "Господи, как же я соскучилась по тебе, Иисус! Соскучилась по твоим добрым глазам и по тому прекрасному чувству, что я все-таки ошибаюсь. Ведь есть же добрые люди на свете. Ведь не все люди злые, да? Иисус?"

Потом они сидели на берегу ручья, в тени какого-то дерева, высокого и с густой кроной, через которую даже самые знойные лучи солнца не могли проникнуть.
Магдалена умылась и постирала красноватое от пыли покрывало, в которое был завернут ее малыш и запачканный головной платок: теперь он висел на ветке дерева, а волосы Магдалены колыхал легкий ветерок и золотило солнце. Так она была еще прекраснее.
...Так было всегда. Иисус молчал, Магдалена тоже. Потом она начинала разговор.
Сначала она просто болтала. Как сейчас. Она рассказывала о бабке Саре и о женщинах, которые укутали ее малыша в это покрывало. Тогда оно еще было белым, как снег, но сейчас, сколько его не стирай, оно уже не будет таким же ослепительно белым. Но все же оно чище ее собственной одежды, и это немного утешает ее: ее ребенку должно быть лучше, чем ей самой. И сейчас, и потом, всегда...
Иисус смотрел на ее блестящие глаза, золотистые волосы, нежные губы, длинные тонкие пальцы, ласкающие малыша. Как же он соскучился по ней...
Она все говорила и говорила, но на самом деле ждала пока он скажет что-нибудь. И он наконец заговорил.
-Мария... Почему тебя не было так долго?
-Долго? - Мария рассмеялась. - Сорок дней, Иисус. Как положено.
-Положено?
-Разве ты не знаешь? - Мария засмеялась еще громче. - Мать и ребенок должны жить вдали от людей сорок дней. А иначе и ребенок, и мать пострадают.
-Что же сделают люди матери и ребенку? Почему они пострадают?
-Сглазят, Иисус. Сгла-зят, - Мария смеялась еще громче.
-Смеешься?
-Мне смешно, потому что ты знаешь все о мире и о людях, но этих простых заветов ты не знаешь. Разве не смешно?!
-Кто завещал тебе это?
-Не только мне, Иисус. А всем матерям, и детям, и отцам. Всем. Это завещали наши отцы!
-Я знаю только одного Отца. И знаю, что он завещал нам. Он завещал нам этот мир. В нем есть все: тысячи запахов и звуков, тысячи цветов и оттенков, свет и тепло, влага и прохлада, любовь и нежность. Все есть в этом мире. И для кого все это? Для нас, для всех матерей и отцов, и, конечно же, детей, Чтобы открыв глаза, в первый же день ребенок увидел все это. А мы готовы отнять все это у наших детей, запереть их на сорок дней, а потом на всю их оставшуюся жизнь, лишить их того, что имеем сами, и что принадлежит им по праву. И почему? Потому что боимся самих себя?
Мария испуганно посмотрела на Иисуса.
-Сердишься?
-Нет, мне просто грустно...
Малыш давно уже проснулся и прислушивался к незнакомому голосу, который так ему нравился. Но голос замолчал, и ребенок стал плакать.
-Ой, прости, - засуетилась Магдалена. - Он голоден, надо его покормить.
-Мне уйти?
-Нет! Ты же не сглазишь, - Мария снова засмеялась.
Ребенок услышал смех матери и решил, что тоже будет смеяться, но только после того, как она его покормит. 
Иисус смотрел на блестящую под солнцем воду, пока Магдалена кормила ребенка.
Разговор прервался, но теперь его должен возобновить он.
-А ты знаешь, чей он? - Иисус робко посмотрел на Магдалену, но она уже закончила и одевалась. А ребенок смеялся, как и решил.
-Мой. А чей же еще? - Магдалена заботливо укутала малыша в покрывало.
-А отец кто?
-Какая разница? Он только мой. - Магдалена улыбнулась малышу. - Но я думаю, что это мясник из деревни у подножия горы... на помню, как она называлась.
Иисус подвинулся ближе к Магдалене и ребенку.
-Не похож он на сына мясника.
-Я тоже так думаю. - Магдалена посмотрела на ребенка, потом повернулась к Иисусу. - Знаешь, иногда я мечтала, что... Я представляла себе, а что... если ты его отец?
-К сожалению это не так, - Иисус нежно поцеловал Магдалену.
-Знаю, - прошептала она. - И мне так жаль...

Она играла с малышом. А он смотрел на нее. Любит. Так она никого не любила и никого не полюбит. Сколько любви в этих глазах. Сколько любви в этом большом сердце для этого маленького существа.
-Сколько любви... - прошептал он.
-Что? - она повернулась к нему.
-Сколько любви... - повторил он. - Сколько же любви даруют нам наши матери, когда мы рождаемся, когда вырастаем и потом, всю нашу жизнь.
-А разве это плохо? - удивилась Магдалена.
-Это очень хорошо. Только вот куда все это потом пропадает?
-Что? Прости, я не понимаю тебя.
Иисус вздохнул.
-Любишь его, Мария?
-Шутишь? Конечно люблю!
-А как сильно ты его любишь?
Мария подумала. Как бы объяснить ему?
-Так сильно люблю, что ни у одного правителя на Земле нету столько золота!
-Сравниваешь свою любовь с золотом? - удивился Иисус.
-Я подумала, что так будет проще. Ведь больше всего на свете люди нуждаются в золоте и любви. Если бы не это, ни один мужчина не постучался бы в мою дверь, а я бы не открыла ее ни перед кем.
-Хорошо, - сказал Иисус. - Тогда я тоже использую это сравнение. Вот смотри.
Магдалена внимательно смотрела на Иисуса.
-Если я дам тебе медную монету, ты потом сможешь отдать ее нищему на базарной площади. Если я повешу золотой амулет на шею твоему сыну, он сможет подарить его любой девушке, когда вырастет. Но любовь... Ты любишь его больше, чем есть золота в казне любого тирана. Ты сама так сказала. Но разве подарит он потом кому-нибудь эту любовь? Разве станет он добрее к людям? Разве научится он прощать? Или станет каким-нибудь мясником, несмотря на всю твою любовь?
-Конечно! - вскричала Мария. - Я много чего повидала за свою жизнь, Иисус. И я знаю, что злыми становятся только те люди, кого никто не любил и не любит. Я знаю, на самом деле люди добрые, но они становятся злыми, когда никто не говорит им "Я люблю тебя.
-Почему же ты скрывалась в пустыне сорок дней со своим ребенком? Не от страха ли перед людской злобой?
Магдалена покраснела. Она не знала, что сказать.
-Нет. - Иисус говорил сам с собой. - Дело не в этом. Это любовь не пропадает. Просто мы боимся подарить ее кому-нибудь. Нам кажется, что если мы будем щедрыми, то только потеряем то, что имеем, то, что оставили нам родители.
Иисус посмотрел на Магдалену.
 - Ты была права, когда сравнивала свою любовь с золотом. Люди одинаково жадны как до золота, так и до любви. Они хотят много золота, но никому не отдадут его. Так же и любовь.
Иисус посмотрел на ребенка.
-Но любовь не золото. Золото будет послушно лежать в сундуках в темном подземелье и ждать, пока хозяин откроет сундуки. Но любовь... Она не создана для заточения. Когда запираешь ее в собственной груди, она испаряется. Исчезает даже быстрее, чем появилась у тебя в сердце. Любовь не золото, не послушный раб, а своевольный хозяин. Ей нужно любящее сердце, а не жадный скряга, который запрет ее в сундуке в глубине души. И она найдет такое сердце. Найдет послушного слугу, который готов любить.
Магдалена как зачарованная смотрела на Иисуса. Даже если бы ребенок заплакал бы сейчас, она бы не услышала. Но ребенок и не думал плакать: он снова услышал голос, который так нравился ему.
-Мы все делаем неправильно. И все из-за нашей глупости и жадности. Вместо того, чтобы прятать ребенка от дождя, научи его не боятся грозы, потому что если не будет дождя, не будет и золотой пшеницы и если не будет грома, не будет и молнии, которая освещает небо. Да, ты подаришь своему сыну больше любви, чем есть в казне любого властителя. Но после этого научи его щедрости. Скажи, что он потеряет все, что имеет в сердце, если будет запирать его на тяжелые засовы. Пусть не боится дождя. Если капли не прольются, в его сердце никогда не вырастут золотые колосья. Не забудь ему сказать это.
-Не забуду, - прошептала Магдалена.
-Теперь я спокоен, - улыбнулся Иисус.

Вот и все. Он сказал все, что должен был сказать. Теперь можно помолчать, а потом поговорить о разных глупостях.
-Скажи, Иисус, что это за дерево? Никогда раньше не видела таких.
-Не знаю. Иуда говорит, что это Баобаб. Но я думаю, что он ошибается.
-Иуда знает толк в деревьях.
-Но и он может ошибаться.
-А ты? Ты можешь ошибиться?
-Конечно. Только вот...
Он не договорил. Она подождала еще немного, но он так и ничего не сказал. Тогда она прикрыла спящего на земле малыша своим головным платком и встала.
-Не уходи, - попросил Иисус.
-Не ухожу. Просто хочу искупаться. Сегодня очень жарко.
-Мне уйти?
-Нет, оставайся.
Она стала медленно раздеваться. Иисус смотрел на ее блестящие глаза и позолоченные солнцем волосы. Как же она прекрасна.
Она вдруг выпрямилась.
-Ты сказал, что будешь спокоен, если я научу сына тому, чему ты научил меня.
-Я буду тебе очень благодарен.
-Нет! Ты сказал, что будешь спокоен.
-Да, я буду спокоен, - Иисус улыбнулся одними глазами. "Вот о чем ты сейчас думаешь", - подумал он.
-Даже если окажется, что его отец - мясник из деревни у подножия горы?
-Даже тогда.
-Тогда я тоже спокойна.

Սոֆի: Ասք Պապիկի, Թոռնիկի և Webcam-ի մասին

Ուրեմն այսպես:
Լինում է, չի լինում, մի Պապիկ է լինում: Եվ ինչպես պապիկների ճնշող մեծամասնությունը այս Պապիկը Թոռնիկ է ունենում /թե չէ էլ ի՞նչ պապիկ է նա/:
Ասեմ նաև, որ հին աստվածների կամքով այդ Թոռնիկը իրականում Թոռնուհի էր:
Բայց քանի որ <<թոռնուհի>> շատ պապական բառ է, մենք այնուամենայնիվ նրան Թոռնիկ կասենք: Բայց դե կարևորը դա չէ:
Կարևորն այն է, որ Պապիկը ինչ-որ բանով Թոռնիկին էր քաշել՝ ուզում էր ժամանակակից լինել: /Բայց միայն դրանով էր քաշել, մնացած բոլոր հարցերում նրանց կարծիքները կարծիքների համակարծիքության օրենքով համակարծիք լինել չէին կարող:/
Իսկ ժամանակակից լինելու համար պետք է համակարգիչ:
Իսկ համակարգիչը կեղևազրկված արևածաղիկ չի, որ ցանկացած շուկայում 110 դրամով ծախեն /100 դրամով էլ դրա ոչ կեղևազրկված ազգականին են ծախում/: Համակարգիչը թանկ հաճույք է: Այն կարելի է գնել միայն մեծ խանութներում և միայն ապառիկով /դե մենք սովորական մահկանացուներ ենք, էլի/:
Ինչո՞ւ եմ այս ամենը ասում: Որ դուք հասկանաք, որ Պապն ու Թոռը տունը միայն մի համակարգիչ ունեին:
Օրն ունի 24 ժամ, որից 8-ը մենք շռայլում ենք նիրհելուն: Մնացած 16 ժամից 4-ը Պապիկը աշխատում էր, իսկ Թոռնիկը դպրոցում էր անցկացնում: Ընտանիքում օրենք կար՝ օրեկան 2 ժամ նվիրել ընթերցանությանը. մնաց 10 ժամ: Երեկոյան 1 ժամը պետք է հատկացնել <<սիրելի.> սերիալին: Արդյունքում՝ 9 ժամ: Թոռնիկը պարտադիր 3 ժամ պետք է դաս աներ: Իսկ Պապիկը այդ երեք ժամը պիտի <<նստեր Թոռնիկի գլխին>>, որ դժվար մաթեմատիկական հաշվարկներում Թոռնիկը հանկարծ չսխալվեր: Մեր հաշվարկը դժվար չէ՝ մնաց 6 ժամ: Իսկ միասին զբոսնե՞լը: Այդ էլ թող լինի 1 ժամ: 1 ժամ էլ հաշվեք ընկերների և ընկերուհիների հետ հեռախոսով խոսելը: Մնաց 4 ժամ: Այս 4 ժամից 1-ը պիտի հատկացնենք ուտելուն՝ նախաճաշելուն, ճաշելուն և ընթրելուն: 1 ժամ էլ հագնվելու, սանրվելու, լվացվելու, ատամները խոզանակելու, սենյակը կարգի բերելու և այլ մանր ծախսերի համար:Մնաց 2 ժամ:
Ի՞նչ եք կարծում, 2-ը ժամը հերիք է, որ Պապիկն էլ, Թոռնիկն էլ մի բոլ համակարգչի առաջ նստեն: Իհարկե ոչ:
Այդ պատճառով տունը անընդհատ պատերազմներ էին: Մի անգամ էլ բանը հասավ Երրորդ Համաշխարհայինի: Պապիկյան ճամբարին էին միացել ծնողները և բակի բիձաները, ովքեր կարծում էին, որ երեխային վնաս է համակարգչի հետ շփվելը: Հակապապիկյան ճամբարում էին Թոռնիկի բոլոր ընկեր-ընկերուհիները, ովքեր կարծում էին, որ առանց այդ էլ իրենց սիրասուն ընկերուհին չի հասցնում լայքել ու քոմենթել իրենց բոլոր նկարները, ստատուսները և մնացած ամեն ինչը:
Առջևում նորօրյա Վաթեռլոոն էր: Բայց հարևանության խաղաղապահ ջոկատը միջամտեց, և վերջ ի վերջո հաշտության պայմանագիր կնքվեց այն հիմքով, որ ամբողջ քաղաքը մեղավոր չէ, որ Պապն ու Թոռը ինչ-որ չափ նման են իրար:
Թոռնիկը շուտ հանձնվողներից չէր: Պապիկն էլ ամաչում էր նահանջել /թասիբ կա, բան կա/: Եվ որոշեցին Համակարգչի պտտվող աթոռը հանձնել նրան, ով կհաղթի մենամարտում:
Եվ այսպես, ըստ մենամարտի կանոնների Հայրիկը դարձավ Պապիկի վկան, իսկ Մայրիկը՝ Թոռնիկի: Որոշվեց այսպիսի ընթացակարգ. Պապն ու Թոռը իրար համակարգչային և ինտերնետային հարցեր պիտի տան: Ով ավելի շատ հարցերի ճիշտ պատասխանեց, նա էլ հաղթել է:
Առաջին մենամարտի արդյունքները չեղյալ հայտարարվեցին, որովհետև Պապիկը խախտեց կանոնները և հարց տվեց քիմիայի բնագավառից:
Երկրորդ մենամարտը սկսեց Թոռնիկը: Նա միանգամից անցավ հարձակմանը:
-Պապի, Photoshop:
-Պապի, FaceBook:
-Պապի, անտիվիրուս:
Խեղճ Պապիկը հազիվ դիմացավ այդպիսի ռմբակոծությանը: Բայց դիմացավ:
Վերջին հույսով Թոռնիկը մատնացույց արեց Webcam-ը և ճչաց.
-Սա ի՞նչ է, Պապի:
Պապիկը մտածեց, մտածեց ու գոչեց.
-Սա Skype է:
Պարզից էլ պարզ է, որ Թոռը հաղթեց: Բայց Պապիկը գնում-գալիս, ռևանշ է պահանջում: Ու այդպես մինչև Աշխարհի վերջ: Իսկ Աշխարհի վերջը, ինչպես գիտեք, հետաձգվել է, կարծեմ Ալկոհոլի դեմ պայքարի Միջազգային օրվա կապակցությամբ: Այնպես որ Թոռը դեռ երկար պիտի սպասի <<երկնային արքայությանը>>:
Ահա և վերջ:
Իմաստն ինչո՞ւմ էր, - կհարցնեք դուք:
Իմաստ չկար: Բայց եթե շա՜տ փորեք, կամ Google-ով Поиск տաք, գուցե և գտնեք: