Соня. Цветы для…

Не убей, не убей никого, даже если этот кто-то маленький и может поместиться у тебя на ладони. Даже если его можно переломить двумя пальцами, растоптать, смешать с грязью, плюнуть и забыть….

Не сорви… Не сорви цветок, не убей его. Так бы прозвучала одиннадцатая заповедь в стопервом Евангелии от вашего покорного слуги.

Ладно, оставим пафос. Просто я хочу сказать, что цветы рвать действительно жалко. Но, как и все заповеди, эта тоже вполне нарушима. Вы ведь сорвете цветы для своей любимой. Вот и я тоже. Просто запомните, если уж нарушать заповедь, так только для самых любимых людей.

Любовь, как известно, чувство гастрономическое. Все мы любим желудком. И все те жалкие комплименты, пошлые фразочки и дешевые подарки, которые несут нам любимые, и которые мы носим им, мы просто-напросто съедаем. Почему? Все очень просто: потому что человек прежде всего организм, а организму надо питаться, подпитываться и упитываться.  Подпитываться и упитываться можно чем угодно, но питаться надо правильно. Вообще люди травоядные, только они не хотят признаваться в этом. Им кажется, что отрицание своей сущности есть не что иное, как победа над природой и торжество разума. Они и не думют, что за каждую такую самонадеянную выходку, как, например, неправильное питание, природа отплатит им тысячей всяких болезней, инфекций, вирусов, болей в желудке и заболеваний мозга. Ну и что в этом разумного, идти против своей сущности? Поверьте, ничего.

Поэтому каждое утро я выхожу на улицу с огромным венком на голове и еще большим букетом в руках. И каждому встреченному мною несчастному голодному прохожему я даю три цветка, улыбаюсь и говорю самым сладким голосом, на который я только способна с моей вечно ангиной: “Кушайте на здоровье!” У голодных людей, как правило, плохо работает мозг.Наверно потому они отвергают мой дар, иногда даже посылают меня к Черту. Глупые, они не знают, что Черт  получает цветы по почте, зачем ему я?

Но однажды я встретила на улице полумертвое тело – все, что осталось от некогда здорового, но глупого человека. Я предложила ему цветы, и он не отказался. Он съел весь мой букет, потом проглотил венок и принялся слизывать цветочный узор с моего шарфа. Когда он закончил, его потухшие глаза вдруг ожили, он наклонил мою голову к своим сухим губам и прошептал: “Номерок дай….”

Через день он позвонил:

-Дай свой адресс, мне надо поговорить с тобой с глазу на глаз.

Он принес  мне огромный букет роз и съел его прямо у меня на глазах. Потом целый час запивал колючки водой и наконец сказал:

-Я гений, гений, гений, вундеркин!!! Цветы подарили мне небывалую мудрость и я… написал…

Он написал десять заповедей. И все они быи о людях и для людей. Неблагодарный! Ни слова о цветах!

Именно поэтому я добавила свою заповедь – одиннадцатую. Не сорви цветок, не убей его. А если все же решил убить, то лучше уж съешь. Может поумнеешь и не будешь больше убивать.

Соня. “Открыто”

Я открою свою контору и напишу на табличке: “Открыто. Центр защиты прав Бога”. Да, я сделаю это, кто-то ведь должен защищать МОИ права.

Вы, злые жестокие люди, вы создали меня из недр своей больной фантазии, а потом заставили служить вам и вашим жалим представлениям о том, что есть Бог. Сперва вы поместили меня в хаос. А знаете ли вы что такое хаос? Не знаете. В вашем чересчур комфортном мир никогда не было хаоса. А хаос, это когда все у тебя есть, но все сразу, и потому ничего не хочется, а отказаться не можешь, потому что это спасительное Ничего тоже где-то рядом, создает какой-то дополнительный оттенок, никому не нужный привкус. Представьте, что вам холодно, но в то же время и жарко. Так бывает при самой страшной лихорадке. А теперь представьте, что и темно, и свет режет глаза, что тихо, как в могиле, но в то же время барабанные перепонки готовы лопнуть в любую минуту. Тысячи цветов, тысячи запахов и звуков мелькают перед вашими глазами, и вы не можете уловить ни один из них, но в то же время отлично понимаете все, что происходит вокруг. Собственно, ничего не проходит, потому что это Хаос, здесь нет сейчас и потом, нет времени, а значит нет Жизни, а значит нет Смерти, то есть Надежды, что когда-нибудь все это кончится. 

Но вот вы пишете новый сценарий моей жизни. И я создаю МИр. Всего шесть дней, чтобы создать совершенство. Я управился в пять. А на шестой все испортил. Родился первый человек, и я ушел на покой. Вы назвали его Адамом, и я назвал его Адамом. Вы сотворили для него Еву, и я сотворил для него Еву. Вы не знали, что с ним будет, но сами придумали его историю, а я знал, но ничего не мог поделать. Я был настолько всемогущ, что смог создать рай, и так беспомощен, что не смог сохранить своего первого сына.

Потом вы – люди, сбежали из рая. Всю вину вы взвалили на меня, мол я выгнал Адама и Еву в наказание за…. Мне даже смешно говорить, за что. Это ваше представление о том, что может разгневать Бога, и только. Ах, если бы Адам догадаля бы съесть то самое запретное яблоко и хоть чуточку приблизиться к образу настоящего Бога, а не того жалкого существа, которое потом придумают его потомки, я бы отдал всю свою власть ему, а сам удалился бы на покой. Зарыл бы себя в песке забвения и просто-напросто исчез! Но, как я уже сказал, это ваше представление о бытие.

Итак, Адам и Ева не осмелились съесть это яблоко, этот желанный запретый плод. Ева возненавидела себя за то, что она недостатоно коварна, а Адам стал презирать себя за трусостть. День ото дня они терзали себя молчаливыми упреками, но все же не рвали то яблоко, которое никто у них не отнимал. Как вы думаете, если бы я не желал, чтобы мои агнецы съели это злополучное яблоко, я бы оставил его без охраны? Я бы полагался лишь на людскую?... На что, собственно, должен был ны я полагаться? На честность Адама, послушание Евы, на их преданность? Что я, по-вашему, дурак? Это вы, жалкие, злобные людишки, не ведаете, что творите, а я все знаю. И если перед Древом не было ангела с пылающим мечом, не значит ли это, что я хотел, чтобы мои подопытные кролики съели бы наконец этот плод. Как по-вашему, что нужно Богу? Слуги, которых у него и так полно и без которых он прекрасно обходится (он же всемогущий)? Или все-таки достойные наследники, готовые к познанию Вечности, Совершенства и Любви? Вам почему-то кажется, что мне не обойтись без миллионов слуг по всей планете, и вы служите мне после того, как заставляете себе подобных служить себе. А мне ведь слуги не нужны. Я, как понимаете, хорошо готовлю, раз смог заварить всю эту кашу.

Почему же Адам и Ева не остались в раю? Ответ очевиден: они сами ушли. Они поняли, что в моем совершенном мире они – единственные несоверенные, трусливые, беспокойные создания. Они не могли больше оставаться в раю потому что в душе у них не было рая.

Есть миф о том, что Бог дал человеку выбор. На деле человек сам придумал для себя этот выбор и с тех пор, то есть с самого начала, не считается с Богом.

В какой-то момент кому-то из вас почему-то открылась тайна Справедливости, причем открылась сама собой, я к этому никокого отношения не имею. И вот этот умный человек подумал, что я должен бы вас всех возненавидеть за ваш Вавилон, Содом, Гомору и вообще за все бесчеловечное человечество, которое вы успели к тому времени народить. И вот потоп, заметьте, опять-таки ваше представление о божьей каре. Мне же не нужен ни потоп, ни ковчег, ни семь казней египетских. Я бы, простите за выражение, плюнул на вас и ушел в какое-нибудь тихое местечко разводить пчел: вот поистине прекрасные трудолюбивые создания. Но нет, ваша гордыня никогда не позволила бы мне оставить вас, и я остался. Я почему-то спас Ноя, когда у меня был шанс избавиться от всей этой людской мороки. Потом написал Библию и дал ее Моисею и другим пророкам да апостолам, которые почему-то присвоили себе мои авторские права. Н смейтесь. Ведь Библия – слово Божье, но почему-то нет ни одного евангелия от Бога.

В какой-то момент кому-то из вас почему-то открылась тайна Справедливости, и тогда я стал всевидящим карающим Богом. Мне это не нравилось, потому что на вас уходило слишком много времени, а вы его не стоили. Но все же быть карателем лучше, чем тем, во что я потом превратился. Точнее вы певратили меня.

Наконец вам надоело жить в вечном страхе, и вы сделали меня ласковой наседкой, милиым, всевидящим но всепрощающим Богом, который любит вас всех (интересно за что?). Вы заставили меня отдать вам своего единственного сына, но это, повторяю, ваше представление о Боге и его божественном милосердии. Я же не смог бы быть таким жестоким по отношению к своему собственному сыну и его бедной матери. А вы смогли.

Вы долго корили себя за это, пугали скорой расправой, но ваш инстинкт самосохранения оказался сильнее любого бога. И чтобы оправдать всю нелогичность вашей истории, вы сделали из меня огородное пугало, готовое взять на себя всех ворон на вашей грядке. Я все вижу, все понимаю, я справедлив, но почему-то все прощаю. Более того, я люблю вас и стремлюсь на помощь каждому из вас, стоит вам только раскаяться или ПОДУМАТЬ, что вы раскаились. И я же должен хранить ваших царей, ваших деспотов, которые на деле могущественнее, чем я.

Вы поете псалмы и каноны, но мне, а себе, своей гениальности, благодаря которой я все вам прощаю и я же в ответе за все ваши грехи. Я Бог, с большой буквы, Бог, не имеющий право на маленькую, Бог, которому нельзя ошибаться, выбирать между Добром и Злом, потому что он всегда добрый, Бог, который не имеет выходных, не может уехать в отпуск, взять белютень, сорваться, в конце концов.

После всего этого кто из нас слуга, а? У кого нет никаких прав, даже самых необходимых? Чьи права нужно защищать?

Սասկեի օրագիրը

Օր առաջին
Օրագիր
Արդեն երեք ամիս է, ինչ նոր կյանք եմ սկսել Օրոչիմարուի ու Կաբուտոյի հետ (ինձ սխալ չհասկանաս): Կոնոխայում մնացած իրերիցս միայն քեզ եմ վերցրել, որ շարունակեմ գրառումներս: Չնայած, հին էջերը բոլորն էլ արդեն վաղուց ճղել եմ ու վառել: Ես վերջնականապես որոշել եմ մոռանալ անցյալը և նոր կյանք սկսել:
Երբեմն մտածում եմ, որ հին կյանքս այնքան էլ վատը չէր, մանավանդ ճաշի ժամերին եմ այդպես մտածում: Մեր խոհարարը Կաբուտոն է, իսկ նրա եփածը հեչ բանի պետք չի: Էլ չեմ խոսում նրա մասին, որ Կոնոխայում ռամեն ուտելուց միշտ կարելի էր մի օյին բերել Նարուտոյի գլխին ու մի լավ ծիծաղել: Իսկ էստեղ Օրոչիմարուն պահանջում է, որ ճաշի ժամանակ քար լռություն լինի: Երևի նրա ստամոքսն էլ մի առանձին ուղեղ ունի ու պիտի մի լավ կենտրոնանա մարսելուց առաջ: Նարուտոն էլ էր ասում, որ ուտելուց պետք է կենտրոնանալ: Մի անգամ էլ ես...
Չէ, չեմ հիշելու Նարուտոյին, որոշել եմ, չէ՞, նոր կյանք սկսել: Բայց այ քյաֆթար Իչեռակուի ռամենը հաճախ կհիշեմ, մանավանդ ճաշից հետո:

Օր երկրորդ
Օրագիր
Դու չես պատկերացնի, ինչքան ձանձրալի է այստեղ: Օրոչիմարուն ինձ ամեն ինչ թույլ է տալիս, ասենք, երբ ուզենամ, որտեղ ուզենամ, կարող եմ պարապել, պայթացնել, ավիրել, քանդել: Բայց ինքը իմ հետ համարյա չի պարապում: Միայն ասում է, որ գրադարանից այս կամ այն գիրքը վերցնեմ (մեկ-մեկ էլ էն այլասերված Ջիրայայի գրքերից է տալիս, միայն թե ձայնս կտրեմ ու հանգիստ թողնեմ նրան): Իսկ Կաբուտոն...
Նա շատ տարօրինակն է, այդ Կաբուտոն: Անընդհատ փակվում է դիահերձարանում, օրվա մեծ մասը այնտեղ է անցկացնում: Ես նույնիսկ կասկածում եմ, որ ինքը լպստում է դիակներին, որովհետև Օրոչիմարուն, երբ նրանից հետո մտնում է այնտեղ, միշտ գոռում է, որ անձեռոցիկ կամ զուգարանի թուղթ բերեմ: Էս Կաբուտոն միայն դիակներին չի լպստում, նա ամեն ինչ է լպստում: Հիմնականում այն, ինչ իրենն է համարում: Ու քանի որ այս որջում ինքը ամեն ինչն էլ իրենն է համարում, ամեն ինչ էլ լպստում է, նույնիսկ իմ սյուրիկենները: Այնպես որ ես ստիպված եմ լինում ամեն անգամ պարապելուց առաջ մի լավ զուգարանի թղթով սրբել դրանք: Ամեն օր գնում եմ հարևան խանութ՝ զուգարանի թղթի համար: Տեսնես վաճառողը ի՞նչ է մտածում: Չնայած էդ պառավը բութ է, առհասարակ չի մտածում:

Օր երրորդ
Օրագիր
Փորձում եմ սառնասիրտ լինել, ինչպես իսկական նինձյա, բայց չի ստացվում:
Ես վերջապես իմացա, Կաբուտոն ումից է սովորել ամեն ինչ լպստել:
Ասե՞մ:
Օրոչիմարույից, բա էլ ումից պիտի սովորեր. մենք այստեղ երեքով ենք: Մնացած խամաճիկները ապրում են գոմում, ու դա ճիշտ է, դրանք լրիվ անասուն են:
Ամեն դեպքում հիմա, երբ իմացա, որ Օրորչիմարուն էլ է այդ լպստելու մանիայով ատառապում, երկու անգամ ավելի շատ զուգարանի թուղթ եմ գնում: Ու ինձ թվում է, որ այն բութ վաճառողի մտքում վերջապես ինչ-որ բան ծագել է, որովհետև երեկ շատ տարօրինակ կերպով նայեց ինձ, իսկ երբ դուրս եկա խանութից, սկսեց հռհռալ:
Ամեն դեպքում ես ինձ խղճում եմ: Երբեմն մտածում եմ, մի՞թե եղբորիցս վրեժ լուծելու գաղափարը այնքան լավն էր, որ դրա համար պիտի էսքան չարչարվեմ:
Էհ, զայրույթս զսպելու համար լուսանցքում հայհոյանքներ եմ գրում: Չնեղանաս, քեզ չեն ուղղված:

Օր չորրորդ
Օրագիր
Վերջապես իսկական նինձյա եմ դարձել՝ սառնասիրտ ու դաժան: Գիտե՞ս, որտեղից իմացա:
Այսօր առավոտյան Կաբուտոյին ասեցի, որ եթե մի կարգին զբաղմունք չգտնի իմ համար կամ Օրոչիմարուին չհամոզի, որ հետս ավելի շատ պարապի, ես էլ կսկսեմ լպստել ամեն ինչ, ու կտեսնենք, ով ավելի արագ կլինի: Դե, Կաբուտոն արդեն այնքան էլ ջահել չի, չնայած ամեն ինչ անում է, որ ոչ ոք գլխի չընկնի: Չգիտեի՞ր, նա մազերը ներկում է: Չնայած ես չեմ հասկանում, ի՞նչ իմաստ ունի մի փոքր ճերմակած մազերը սպիտակ ներկել: Էսպես պապիկիս է նմանվում, կամ իր պապիկին: Ինչևէ, Կաբուտոն վախեցավ ու ինձ մի գիրք տվեց:
Հայերենի ինքնուսույց է: Ասեց, որ թեկուզ պայթեմ-տրաքվեմ, չեմ կարող սովորել: Ես էլ ասեցի, որ իմ անունը Կաբուտո չի, այլ Սասկե է՝ Ուչիհա Սասկե:
Լավ եմ արել, չէ՞:
Արդեն սկսել եմ հայերն սովորել: Այնքան էլ դժվար չի, մանավանդ եթե հաշվի առնենք, որ այս առնետաբնում ինձնից բացի ոչ ոք այդ լեզուն չգիտի ու ոչ ոք չի կարող բացահայտել սխալներս:

Օր հինգերորդ
Օրագիր
Կատաղությունից չգիտեմ, ինչ անեմ:
Հազիվ էի մտքիցս հանել Կոնոխան ու հին կյանքս, երբ այսօր նամակ ստացա այդ տխմար Նարուտոյից: Որտեղից է իմացել հասցես, չգիտեմ, բայց ես մի օր կսպանեմ նրան դրա համար:
Մի տեսնես՝ ինչ է գրում: Լիքը անհետաքրքիր մանրամասներ իր տխմար կյանքից: Բայց մի բան ինձ հետաքրքրեց:
Նարուտոն ասում է, որ Սակուրան կծել էր լեզուն ու իրեն ասել Նարուտո ջան, Նարուտո-չանի փոխարեն: Նարուտոն իհարկե անգրագետ է, բայց ես հո միանգամից հասկացա, որ Սակուրան էլ է հայերեն սովորում: Դա լավ է, մենք իրար հայերեն նամակներ կգրենք, այնպես որ անելու բան կունենամ:
Հա, մեկ էլ էդ զզվելի Նարուտոն ասում է, որ իր ապուշ սենսեյի հետ գալու է մեզ հյուր:
Բա գիտե՞ս ով է նրա սենսեյը: Չես հավատա: Էն այլասերված Ջիրայան է, դե, որ ես պատմում էի:
Օրոչիմարուն որ իմացավ, որ գալու են, էնպես ուրախացավ: Կաբուտոյին ուղարկեց խանութ, որ տորթ ու կոնյակ բերի (իզուր, հազիվ թե նույնիսկ Նարուտոյի նման ապուշը կուզենա լպստած տորթ ուտել): Կաբուտոյի բերած կոնյակն էլ հայկական է: Ասում են, ամենալավ կոնյակն է աշխարհում: Նույնիսկ ափսոսում եմ, որ էդ գյոզալական խմիքչը Նարուտոյի ու Ջրայայի նման անշնորհքներն են լակելու:
Սպասիր, մտքովս մի լավ բան անացավ: Եթե Նարուտոն որոշել է հիշեցնել ինձ իր անիմաստ գոյության մասին, ես էլ նրան հին օրերը կհիշեցնեմ:

Օր վեցերորդ
Օրագիր
Նարուտոյի տխամարությունը պարզապես սպանում է: Հայերեն հայհոյանքները նա, իհարկե, չհասկացավ (Սակուրան էր թարգմանել ինձ համար): Բայց նա ոչինչ չհասկացավ, նույնիսկ երբ ճապոներեն թարգմանեցի ասածներս:
Բա էդ Ջիրայային տեսնեիր: Վարտիքից հանեց մի փոքրիկ ծոցատետր ու ծամած-կերած մի մատիտ ու սկսեց գրանցել ասածներս: Երևի իր հաջորդ աննորմալ գրքում կօգտագործի դրանք: Վատն էլ այն է, որ մեռնի, չի նշի ինձ որպես համահեղինակ: Արդար չի:
Հա, մոռացա ասել: Նարուտոն ուզում է ինձ հետ մնալ: Ջիրայան էլ դեմ չի: Դե պարզ է դեմ չի, ինքն էլ է ուզում մնալ Օրոչիմարուի հետ: Փառք շարինգանիս, Օրոչիմարուին մի տխմար տեսիլք ցույց տվեցի, իբր Նարուտոն էլ է լպստում մեր որջի եղած-չեղածը, այնպես որ նա վռնդեց նրանց: Երևի վիրավորվել է, որ Նարուտոն իր մոտ չի սովորել լպստելը, բայց իրեն այդքան անբռնազբոս կերպով է պահում, այն էլ ուրիշի տանը, եթե իհարկե մեր կիսագոմը կարելի է տուն անվանել:

Օր յոթերորդ
Օրագիր
Ես հասկացա, որ իմ նոր կյանքը իսկի կյանք չի: Ես որոշել եմ փախչել այստեղից:
Ասե՞մ՝ ուր:
Հայաստան:
Իսկ ի՞նչ, լեզուն արագ եմ սովորում, ինքնուսույցն էլ հետս կվերցնեմ: Մի երկու բառարան էլ կթռցնեմ Օրոչիմարուի գրադարանից ու կգնամ Հայաստան: Չնայած, ասում են, Հայաստանում համարյա հայ չի մնացել: Բոլորը գնացել են մի ուրիշ երկիր, որը նրանք Խոպան են անվանում: Չգիտեմ, այդ բառը հայերեն ինչ է նշանակում, բայց կարելի է Սակուրայից հարցնել:
Վերջ: Ժամանակն է հրաժեշտ տալ լպստած սյուրիկեններին ու զուգարանի թղթի անվերջ փաթեթներին: Ոչ մի գարշահոտ ճաշ, ոչ մի տխմար Կաբուտո, ոչ մի այլասերված Օրոչիմարու՝ իր մանկության ընկերներով ու իրենց դեբիլ աշակերտներով: Վերջ, ժամանակն է մտածել սեփական կյանքի մասին:
Հա, քեզ հետս չեմ տանի: Ավելին, հենց հիմա կայրեմ, որ Օրոչիմարուն չկարդա էս վերջին գրառումս:
Դե ի՞նչ ասեմ: Այսքան չարչարվելուց հետո վերջապես իսկական նինձյա եմ դարձել՝ սառնասիրտ ու դաժան: Մնաս արով, տխմար օրագիր:

Էտյուդ: Նոյան տապան

Դըմփ-դըմփ-դըմփ...
Նրանք կգան... Կխանգարեն... Նրանք միայն խանգարում են... ուրիշ ոչինչ անել չգիտեն...
Չէ՜, ինձ արդեն չեն կանգնեցնի: Միակ բանը, որ կարող է...
Միացրե՛ք: Միացր՛ք այդ անտերը:
-Եթերում եղանակի տեսությունն է: Երկիր մոլորակում այսօր արևոտ օր է սպասվում: Անամպ երկինք, մի քիչ շոգ կեսօր, մի խոսքով ամեն ինչ իդեալական բարբիքյույի համար:
Գրո՛ղը տանի ձեզ էլ, ձեր բարբիքյուն էլ, ձեր արևոտ եղանակն էլ: Արևն էլ թող գրողը տանի: Լսում ես, անիծված լինես դո՜ւ: Դու արդեն վաղուց լուռ վկայից դարձել ես հանցակից, հանցակի՜ց:
Բայց ոչինչ, կգա մի օր, որ այս նույն տխմար ձայնը կասի.
-Բարբիքյուն հետքձգվում է: Սպասվում է հորդառատ անձրև:
Այո, ոչ մի բարբիքյու, ոչ հիմա, ոչ վաղը, ոչ էլ երբևէ: Երկիր մոլորակում սպասվում է ջրհեղե՜ղ...
Վերջ, վերջ, գործի անցիր: Պետք է արդեն այս րոպեից պատրաստ լինել:
Ես տապան եմ կառուցում:  Այն արդեն համարյա պատրաստ է... Քիչ բան է մնացել: Բայց ամենակարևորը, ամենակարևորը, ամենադժվարը... Պետք է որոշել հրավիրվածների ցուցակը:
Ավանդույթի համաձայն՝ զույգ-զույգ ամեն տեսակ անասունից: Զույգ-զույգ, որ նոր աշխարհում ոչ մի կենդանի շունչ չպակասի: Ոչ մի...
Դըմփ-դըմփ-դըմփ...
Բայց ի՞նչ պարտադիր է, բոլորին հրավիրեմ: Նոր աշխարհը մեր այս կաթսայից ավելի լավը պիտի լինի: Ասենք, ի՞նչ գործ ունեն նոր աշխարհում ուտիճները՝ այդ զզվելի արարածները: Նրանցից ոչ մի օգուտ չկա, միայն վազում են մի անկյունից մյուսը և այնպես անում, որ առանց այդ էլ զզվելի աշխարհից նորից ու նորից զզվես: Խավարասերներ...
Չէ՜: Ես չպիտի դատեմ: Ուտիճներին էլ կվերցնեմ: Թող իրենք որոշեն իրենց ճակատագիրը նոր աշխարհում: Գուցե նրանց տրորեն փղերը, կամ աղվեսները ուտեն, բայց դա թող լինի ոչ իմ կամքով: Բոլորն էլ շնչում են, ուրմեն ոչ ոք իրավունք չունի ուրիշին դատել...
Դըմփ-դըմփ-դըմփ...
Հա՜, մոռացա ասեմ: Անասուններից ամենից զզվելին ասունն է...
Մարդուն չեմ վերցնի...
Կամ չէ՛. կվերցնեմ: Բայց միայն մեկին: Թող տեսնի նոր աշխարհը, թող ծերանա՝ անկարող զավակ ծնելու: Թող հասկանա, որ այս աշխարհում վերջինն է, և որ իրենից հետո մարդկություն էլ չի լինի: Թող կառչի կյանքից և ամեն օր աղաչի երկնքին.
-Մի ժամ էլ, խնդրում եմ, թող մարդկությունը գոյատևի մի ժամ էլ...
Թող փտելիս անգամ փորձի բացել աչքերը: Թող տանջվի՝ չկարողանալով անգամ հանգիստ մեռնել: Ու վերջին րոպեին թող երանի տա նախկին կյանքին և մազերը պոկի, որ հին աշխարհում չկարողացավ լինել իմաստուն... Չկարողացան... բոլորը... և ոչ ոք չկարողացավ...
Դըմփ-դըմփ-դըմփ...
Կապիկներին էլ չեմ վերցնի: Ի՞նչ իմանաս, գուցե այն կոստյումավոր պարոնն իրավացի էր, և կապիկներից կառաջանա մի նոր մարդկություն: Չե՛մ ուզում, չի՛ լինի:
Ինչու եմ դատո՞ւմ: Նոր չէ՞ի ասում, որ չի կարելի դատել...
Չի կարելի, երբ չես հասկանում՝ ինչու: Իսկ ես մարդ եմ, ես հասկանում եմ: Մարդիկ «ինչու» չեն ճանաչում: Մարդկանց գոյատևման շարժիչ ուժը անկուշտ ցանկությունն է՝ կյանքից հետո էլ մի բան պոկելու, տանելու, թաքցնելու, փայփայելու: Իսկ թե ինչներին է պետք, իրենք էլ չգիտեն: Դամբարաններ են կառուցում, սևահողը վերածում գերեզմանոցի, որ մոլախոտից բացի այնտեղ էլ ոչինչ չկանաչի: Մի տեսակ մանկապարտեզային նեղացկոտություն կա բոլոր մահացածների շիրմաքարերին. <<Աստ հանգչում է>>... Ես հանգչում եմ այստեղ, դե ուրեմն թող էլ ոչինչ այստեղ չկանաչի, չաճի, չապրի, թող միայն հանգչի, որ ես մխիթարվեմ նրանով, որ միակը չեմ:
Եթե չհասկանայի այս ամենը, երբեք չէի դատի: Բայց որ հասկանում եմ... Ախր ես էլ եմ մարդ, ու նույն հիվանդությամբ ես էլ եմ տառապում:
Դըմփ-դըմփ-դըմփ...
Ես չեմ նստի այդ անիծյալ տապանը: Թող մեկ ուրիշը լինի վերջինը՝ այն գիտակցությամբ, որ առաջինը էլ երբեք չի՛ լինի: Թող մեկ ուրիշը անիծի աշխարհը իմ չարության համար: Ես չեմ ուզում: Ես գիտեմ, որ համաշխարհային օվկիանոսի հատակին իմ մարմինը հանգիստ չի հանգչի, ու մանկապարտեզային նեղացկոտությամբ կկրծոտի շուրթերը, որ իր դիակի շուրջը շարժ կա, շունչ կա, կյանք կա... Իսկ ինքը հանգչում է, և բոլորն են հանգչում՝ իր պատճառով: Չե՛մ ուզում: Պատասխանատվություն չեմ ուզում՝ վաղվա օրվա համար: Ես ո՜ւր, վաղն ո՜ւր, ինձ հետ այն ոչ մի կապ չունի: Թող նա՛ մտածի, որ վերջինն է մնալու՝ միակը, մենակը...
Ինձ էլ արդեն չես կանգնեցնի, եթե միայն...
Միացրե՛ք, միացրե՛ք:
-Եթերում եղանակի տեսությունն է: Բարբիքյուն հետաձգվում է: Երկիր մոլորակում սպասվում են հորդառատ անձրևներ: Այսօր, վաղը,...
Միշտ....

Սակուրայի օրագիրը

Օր առաջին
Բարև, սիրելի օարգիր:
Արդեն երեք ամիս է, ինչ Սասկե-կունը փախել է մեր գյուղից ու գնացել Օրոչիմարուի մոտ: Մենք բոլորս շատ տխրեցինք, հատկապես ես: Կակաշի սենսեյը վշտից ցրեց մեր թիմը ու խորացավ իր խուժան գրքերի մեջ: Նարուտոն էլ գնաց Ջիրայայի մոտ պարապելու, այնպես որ ես մնացի մենակ: Սկզբում որոշել էի գնալ Ցունադեի մոտ, բայց այդ տարօրինակ պառավը օր ու գիշեր Շիզունեի հետ փակվում է իր առանձնասենյակում, ու ինչ-որ բանի մասին են փսփսում:
Այս միայնությունը ինձ սպանում է: Իսկ ամենավատն այն է, որ անելու բան չկա: Սկզբում  Տենտենի ու  Հինատայի հետ ուզում էինք աղջկական թիմ ստեղծել՝ Կուրենայ սենսեյի գլխավորությամբ, բայց չստացվեց, Նեջին հասցրեց Հինատայի հոր ականջին, իսկ նա շատ խիստ է...
Հա՜, ինչի՞ համար եմ այս ամենը պատմում: Ուզում եմ ասել, սիրելի օրագիր, որ ես լիքը ազատ ժամանակ ունեմ և հիմա սովորում եմ հայերեն:
Շատ դժվար լեզու է: Ու շատ ծիծաղելի: Ճապոնական բոլոր անունները հայերեն շատ տարօրինակ են հնչում: Ասենք իմ անունը հայերեն հնչում է Սակուռա: Չնայած, ուրիշ տարբերակ էլ կա՝ Սակուրա: Հայերը երկու տեսակ ռ ունեն՝ մեկը կոպիտ, մյուսը՝ փափուկ: Այդ փափուկ ռ-ն իմ անունը շատ կանացի է դարձնում: Բայց մի վատ բան կա: Հայերենում շեշտը դրվում է վերջին վանկի ձայնավորի վրա: Հիմա ի՞նչ է ստացվում՝ Սակուրա՛, Սասկե՛, Նարուտո՛, Կակաշի՛, Նեջի՛:
Նեջիի անունը որ շատ ծիծաղելի է հնչում: Ոնց որ հրամայական եղանակի բայ լինի: Չնայած դրան հասնում է, շատ է քիթը ցցում: 

Օր երկրորդ
Բարև, սիրելի օրագիր:
Պարզվում է հայերենում էլ հատուկ ածանց կա, որ ավելացնում են անուններին, ինչպես մեր -կունը, -սանը, -չանը: Ի դեպ այդ ածանցը շատ նման է մեր -չանին: Բայց հնչում է այսպես՝ ջան: Այն գրվում է անունից հետո ու անջատ, ոչ թե գծիկով: Ու այդ ածանցը ավելացնում են միայն սիրելի մարդկանց անուններից հետո: Որ գնամ Սասկե-կունին տեսակցության, կասեմ՝ Սասկե ջան: Տեսնես ի՞նչ կմտածի:
Հալվում եմ այդ մտքից: Երևի դեռ սիրում եմ նրան: Չգիտեմ: Ամեն դեպքում Սասկե ջան լավ է հնչում: 

Օր երրորդ
Առանց բարևի:
Էս Նարուտոն զահլաս տարավ: Անընդհատ գալիս է, ինչ-որ բաներ փսփսում, վերջում էլ ասում <<դա տեբայո>> ու գնում: Էնքան ասեց, որ ես էլ սկսեցի ամեն երկրորդ բառից հետո <<դա տեբայո>> ասել: Փորձեցի թարգմանել հայերեն, չստացվեց: Չէ, ամեն դեպքում պետք է Նարուտոյից հարցնել, ի՞նչ է այդ գրողի տարած բառը նշանակում, թե չէ ասում-ասում է, բայց  ինքն էլ երևի չի հասկանում, ինչ է ասում:
Ի դեպ Նարուտոյի անունն էլ այդ փափուկ ռ-ով ուրիշ կերպ է հնչում: Նրան նույնիսկ գեղեցկացնում է այդ փափուկ ռ-ն: Գնամ, ասեմ՝ Նարուտո ջան, տեսնեմ ի՞նչ կասի:

Մի քանի ժամ հետո
Ապուշը իսկի չհասկացավ, որ հայերեն ասեցի: Տգետ, տխմար, իմաստակ, անգրագետ, էլ ի՞նչ բառ գիտեմ հայերեն, որ դրան ասեմ: Դեբի՜լ: Դեբիլը մտածեց, որ լեզուս կծել եմ, դրա համար եմ չանի փոխարեն ջան ասում:

Օր չորրորդ
Բարև, օրագիր ջան: Դեմ չես, չէ՞, որ քեզ էդպես դիմեմ:
Այսօր թերթում էի հայերեն-ճապոներեն բառարանը: Մի քանի նոր բառ սովորեցի: Ու էդ նոր բառերից հետո... մի քիչ ամաչում եմ Կակաշի սենսեյին անունով դիմել: Որ իմանաս հայերենում ինչ բառ կա, որ գրեթե համահունչ է մեր սենսեյի անվանը, ու այդ բառը ինչ է նշանակում, կհասկանաս ինձ: Լավ, ես լուսանցքում կգրեմ, բայց դու ոչ ոքի չասես, հա՞: Ամոթ է:
Իսկ ամենավատն այն է, որ չգիտեմ, ինչ անեմ, հո խեղճ սենսեյից չեմ թաքնվելու: Ճիշտ է, մենք հիմա համարյա չենք շփվում, բայց միևնույն է, պետք է մի բան մտածել, թե չէ կհանդիպենք փողոցում, իսկ ես նույնիսկ չեմ կարողանա մարդավարի բարևել:
Լավ, իմացա: Նրան սենսեյ ջան կասեմ: Հաստատ դուրը կգա:

Օր հինգերորդ
Բարև, օրագիր ջան:
Այսօր այդ տխմար Նարուտոն էր եկել: Ասեց՝ գնում ենք Ջիրայայի հետ Օրոչիմարուի որջը՝ Սասկե-կունին տեսնենք: Էնքան խնդրեցի, որ ինձ էլ տանեն, բայց չտարան: Զզվում եմ էդ Նարուտոյից: Մինչև վերադառնա, մի երկու հայհոյանք կսովորեմ հայերեն, որ հենց գա, ասեմ: Չնայած էդ անգրագետը միևնույն է ոչինչ չի հասկանում:

Օր վեցերորդ
Օրագիիիիիիիր:
Չես հավատա: Սասկե-կունից նամակ եմ ստացել: Վերջապեեեեեես:
Չգիտեմ որտեղից, իմացել է, որ հայերեն եմ սովորում: Մի քանի բառ է ուղարկել, խնդրել է թարգմանել: Տարօրինակ բառեր է ուղարկել Սասկե-կունը: Նրա ծնողները որ ողջ լինեին ու իմանային, որ իրենց տղան այդպիսի բառեր է օգտագործում, հաստատ մի լավ կքոթակեին վզին, որ իմանար: Է՜հ, Իտաչի-սանը ինչ էր մտածում, որ եղբորը թողեց-գնաց: Չնայած, երևի Օրոչիմարուից է սովորել:Այդ ճգնավորները բոլորն էլ այդպիսին են, ես հո գիտե՜մ:
Հա, ամենակարևորը չասեցի: Սասկե-կունը ասում է, որ իրենց մոտ հյուրեր են եկել, ու ինքը ուզում է հայերեն մի երկու քաղցր խոսք ասել նրանց: Տեսնես էդ ո՞վքեր են եկել իրենց հյուր:  Չլինի՞ Նարուտոն է իր խուժան սենսեյի հետ: Եթե այդպես է, սիրով կթարգմանեմ: Չնայած էդ երկու տխմարենրը հաստատ ոչինչ չեն հասկանա: Իրենք ո՜ւր, հայերենի պես դժվար լեզուն ո՜ւր:

Օր յոթերորդ
Սիրելի օրագիր ջան:
Չես պատկերացնի, ինչքան ձանձրալի է մեր Կոնոխայում: Սենսեյ ջանը իր գրքերից դուրս չի գալիս: Բոլոր ընկերներս գաղտնի հանձնարարություններ են ստացել: Նարուտոն մինչև հիմա չի վերադարձել: Այնպես որ ես բոլորովին մենակ եմ ու պարապ-սարապ հեռուստացույց եմ նայում:
Որոշել եմ սովորել խոսակցական հայերենը: Մի ֆիլմ եմ վերցրել սկավառակների խանութից, կոչվում է <<Աննա>>: Կամ չէ, ճիշտ կլինի կարդալ այսպես՝ <<Աննա՛>>: Շաաատ երկար ֆիլմ է: Այդքան երկար ֆիլմ դեռ չէի տեսել:
Տեսնեմ ինչի՞ մասին է: Ասում են՝ հայկական ֆիլմերը շատ հուզիչ են: Իսկ ինձ իմ տխուր վիճակում հենց դա է պետք:

Մի ամիս հետո
Սիրելի օրագիր ջան:
Կներես, որ այսքան ժամանակ ոչինչ չէի գրում: <<Աննա՛ն>> էի նայում: Իրոք հուզիչ է, մանավանդ գլխավոր հերոսուհին: Նա այնքան դժբախտ է, այնքան դժբա՜խտ: Որ տեսնում եմ, ինչքան է տառապում խեղճը, ինձ թվում է, որ իմ սեփական տանջանքը պարզապես մանկական խաղալիք է:
Երբեմն Աննա՛ն այնքան վշտացած է լինում, որ ինքն էլ չի նկատում, որ մի բանը հազար անգամ կրկնում է: Դե գիտես, հուզված մարդիկ այդպես են: Ես էլ, որ Սասկե-կունը նոր էր փախել Կոնոխայից, անընդհատ միայն մի բան էի կրկնում՝ Սասկե-կուն, Սասկե-կուն: Բայց հետո անցավ: Իսկ Աննա՛յի մոտ չի անցնում: Ո՜նց է երևում, որ շատ դժբախտ է: Էստեղ են ասել՝ հայի բախտ: Խե՜ղճ աղջիկ:
Ի դեպ, ես վերջապես իմացա, ինչ մասին էին բամբասում Ցունադեն ու Շիզունեն: Նրանք էլ են նայում <<Աննա՛ն>> ու անընդհատ քննարկում են: Բայց նրանք ճապոներեն կրկնօրինակումն են նայում, հայերեն չգիտեն: Այնքան էլ հաջող կրկնօրինակում չէ, գլխավոր հերոսուհու սեյուն այնքան անտարբեր է խոսում, կարծես էկրանին խխունջների կյանքից դոկումենտալ ֆիլմ են ցույց տալիս:
Երբ Ցունադեն իմացավ, որ ես հայերեն գիտեմ, շատ ուրախացավ: Այնպես որ հիմա Շիզունեի հետ երեքով երկրորդ եթերաշրջանն ենք նայում: Դե գիտես՝ կան հարցեր, որոնք պատասխաններ են պահանջում:
Կհանդիպենք երկրորդ եթերաշրջանից հետո, օրագիր ջան-սան-չան-կուն: )))

Սոֆի: Օճառի չափ...

Կան մարդիկ, ովքեր սառը ջրով են լողանում:
Կան մարդիկ, ովքեր սիրում են եփվել լոգարանում:
Իմ ցնցուղը գոլ է: Ջրի կաթիլները հերթով գլորվում են ուսերիցս ներքև: Տեսնես ի՞նչ են մտածում՝ լոգարանի սառնությանն ու կոպտությանը բախվելիս...
Օճառը ուզում է դուրս պրծնել ձեռքերիցս: Նրան համարյա հաջողվում է այդ: Բայց ես բռնում եմ այն օդում ու անխնա քսում մաշկիս:
Այն մարդը, ով առաջինն է հորինել սպունգը, երևի շատ չար մարդ է եղել: Նա չէր ուզում, որ մարդիկ հպվեն օճառի ողորկ մակերևույթին, դրա համար էլ հորինեց այդ փափուկ ծակծկված գործիքը: Եվ արդեն քանի տարի է մարդկությունը հնազանդվում է նրա հնարամիտ չարությանը: Բայց ես այսօր անհնազանդ եմ...
Մի պահ կատաղում եմ: Ծակոկտկեն սրտումս կուտակված ագրեսիան թափում եմ մաշկիս և օճառի վրա: Վերև-ներքև... Ես այսօր վերջնականապես պիտի ազատվեմ այդ կեղտից...
Օճառը մարմինս դարձնում է չափից դուրս նուրբ ու հարթ: Մի կողմ եմ դնում այն և մատների ծայրերով սկսում եմ լվանալ ինձ: Օճառոտված մատներս սահում են օճառապատ մաշկով: Ի՜նչ քնքուշ է օճառը: Ափսոս նա չկարողացավ այդքան քնքուշ լինել...
Ամեն անգամ, երբ դիպչում էր ինձ, մաշկիս մնում էին նրա մատնահեթքերը՝ կապույտ: Ու ամեն անգամ, երբ լոգարանում զննում էի մարմինս ու հաշվում կապտուկների թիվը, մեջս ինչ-որ բան ըմբոստանում էր: Ասում էի նրան այդ մասին: Իսկ նա անդադար կրկնում էր.
-Դու պետք է ինձ ընդունես այնպիսին, ինչպիսին ես կամ: Թե չէ էլ ի՞նչ սիրո մասին է խոսքը:
Ես էլ չէի հասկանում, այդ ի՞նչ սիրո մասին է խոսքը, չէ՞ որ նա չէր բարեհաճել անգամ խոստովանել ինձ իր զգացմունքների մասին: Բայց միևնույն է, այնպես էր ստացվել, որ մեր դուետում հարմարվողը, հանդուրժողը, տանողը, ներողը և ներողություն խնդրողը ես էի:
Նա մի անտանելի սովորություն ուներ: Անսպասելի մտնում էր սենյակ, կողպում էր դուռը և սկսում ճղել շորերս: Ես հասկանում էի, ինչ է լինելու հետո, և ինչ-որ մազոխիստական հաճույքով էի սպասում այդ հետոյին /դա էլ էր շատ կոպիտ անում/, բայց շորերս ափսոս էին: Այսպես մի անգամ պատռեց սիրածս զգեստը: Ես ջղայնացա: Որոշեցի թույլ չտալ, որ գա հետոն, այլ միանգամից սկսել լուրջ խոսակցությունը, որը պլանավորել էի դեռ ամենասկզբում:
Նա ջղայնացավ: Որոշեց պատժել ինձ: Ապտակեց: Հետո երկու շաբաթ ինձ չէր նայում: Գիտեր, որ տանջվում եմ:
Ես էլ գիտեի, որ տանջվում եմ, բայց այ ինչու՝ չգիտեի:
Շատ էր սիրում, երբ ես ներողություն էի խնդրում: Սիրում էր ստորացնել ինձ: Կարծես դա նրան ավելի մեծ հաճույք էր պատճառում, քան այն, ինչ պիտի լիներ իմ նվաստացումից հետո: Այս անգամ էլ այդպես եղավ: Երկար ներողություն էի խնդրում, անգամ ծնկի իջա:
Նա շարունակում էր փքվել: Թանկացնում էր իրեն:
Հանկարծ մի բան ճտաց հոգուս խորքում: Հիշեցի մանկական երզանքիս մասին՝ հանդիպել արքայազնի՝ կարևոր չէ, սպիտակ նժույգով, թե առանց դրա, միայն թե կիրթ և նուրբ լինի: Հասկացա, որ սա իմ երազանքը չէր և երբեք չի դառնա: Մտածեցի՝ գրողը քեզ տանի, անինքնասեր ապո՛ւշ: Եվ գրողը ինձ տարավ: Տարավ հեռու-հեռո՜ւ:
Նա այլևս չտեսավ ինձ:
Ու հիմա կատաղությունից կարմրած՝ հոգուս ծակոտկեներում կուտակված ագրեսիան օճառոտված մատներիս ծայրերից թափում եմ օճառապատ մարմնիս վրա:
Ես պետք է ջնջեմ այդ անիծյալ մատնահետքերը մարմնիս և հոգուս մակերևույթից:
Տաք ջուրը վերջանում է, և ստիպված եմ լինում ինքնամաքրման պրոցեսն ավարտել սառը ջրով: Հետո փաթաթվում եմ սրբիչի մեջ և սկսում ճզմել մազերս: Մատներիս ծայրերին դեռ մի քիչ օճառ կա, մի քիչ օճառային քնքշություն:
Ու հանկարծ մի չափից դուրս ամոքիչ միտք է անցնում ուղեղիս ծակոտկեներով...
Փաստորեն նա մի օճառի խելք էլ չուներ...

Էտյուդ: Երազանքի տերը

Մեռնելը հեշտ է, ապրելն է դժվար...
Սպանելը հեշտ է, ներելն է դժվար...
Սա անքակտելի ճշմարտություն է, որը վախեցնում է մարդկանց և ստիպում ընտրել չարության ուղին: Կամ ճանապարհը, թող շատ պաթետիկ չհնչի: Որովհետև ամեն ինչ չափից դուրս պարզ է:
Դժվարությունը ստիպում է մեզ...
Չէ, չի ստիպում: Այս աշխարհում ոչինչ չի կարող ստիպել մեզ փոխել արդեն ընդունված որոշումը, պարզապես երբեմն մեզ հուշում են, որ մենք ճիշտ ընտրություն կատարենք:
Բարի լինելը հեշտ չէ: Ընտրում ենք չարը: Ճիշտ որոշում է:
Չէ, իրականում դժվար չէ՜: Իրականում չարից խուսափելը հեշտ է, իսկ բռնությունից հրաժարվելը ավելի հեշտ... Պարզապես սպանությունից առաջ փակիր աչքերդ և փորձիր պատկերացնել՝ ում ես դու սպանում:
Երկու աչք, երկու ականջ, քիթ, բերան, միշտ սոված ստամոքս, միշտ անհանգիստ սիրտ՝ ոչ այնքան մեծ, որքան ստամոքսը, և մի երազանք՝ ավելի լավը լինելու, որը հաճախ մնում է միայն երազանք:
Փակիր աչքերդ, Մարդասպան, ու փորձիր հիշել...
Կրոնը մեզ հանդուրժողականություն և համեստություն էր սովորեցնում:
Հանդուրժողականությունը ամբողջ կյանքում այդպես էլ չսովորեցինք, որովհետև դա սովորելու կամ սովորեցնելու բան չի, դա, ինչպես ասում են, մեջից պիտի լինի:
Իսկ համեստությունը... Համեստությունը գյուտ չէ: Համեստությունը տառապանք է...
Մենք դա շատ շուտ ենք հասկանում ու հրաժարվում ենք դրանից: Հետո էլ տանջվում ենք խղճի խայթերից:
Չէ, իրականում խղճի խայթերից չենք տանջվում: Առհասարակ խիղճը չի տանջում: Խիղճը միայն ճշմարտությունն է մատնանշում: Իսկ տանջվում ենք մենք ինքներս, տանջվում ենք անհամեստությունից՝ սեփական սխալը նկատելու:
Ցանկացած բարեկիրթ երիտասարդ մանկուց գիտի, որ իսկական ջենթլմենը նա չէ, ով չի թափի աղը սփռոցին, այլ նա է, ով չի նկատի՝ ինչպես դա արեց իր հարևանը: Այդ դեպքում ինչո՞ւ այդ նույն կանոնը ընդունելի չէ սեփական վերքերին աղ թափելու պարագայում:
Ինքնախարազանումը նույնպես խրախուսվում է: Բայց վերջին հաշվով դա մի նույնպիսի անհամեստություն է, ինչպես կույրի հետևից բղավելը. ,,Տեսե՜ք, կույր է,,: Ու մենք տանջվում-տառապում ենք անհամեստությունից, մանավանդ այն խիստ անհամեստ մտքից, որ մենք իրոք կարող ենք տանջվել:
Սեփական վերքերին անընդհատ աղ լցնելուց էլ ծնվում է չարությունը, որից իրականում այնքան հեշտ է ազատվել:
Պարզապես փորձիր հիշել, մարդասպան:
Երկու աչք, երկու ականջ, քիթ, բերան, միշտ սոված ստամոքս, միշտ անհանգիստ սիրտ: Րոպե առաջ դու նրան էիր պատկերացնում, նրան, ում րոպե հետո կսպանես: Բայց հիմա ինչ-որ բան փոխվել է: Ախր նա այնքան նման է քեզ:
Հիշիր, մարդասպան, հիշիր ինքդ քեզ:
Երկու աչք... երկու ականջ... քիթ, բերան... միշտ սոված ստամոքս... փոքրիկ սիրտ... ու մեծ երազանք... ավելի լավը լինելու... որը այդպես էլ միայն երազանք մնաց... անիրագործելի... անհնարին... չափից դուրս ուտոպիական... չափից դուրս միամիտ...այսինքն՝ ոտքից գլուխ երազանք...
Երբեք ոչ ոք չի երազում վատը լինել: Ուզենք, թե չուզենք, մենք լավն ենք ուզում...
Փոքր ժամանակ ասում էիր, որ ուզում ես բժիշկ դառնալ, մարդկանց ավելի առողջ դարձնել:
Հետո՝ ուսուցիչ, մարդկանց ավելի խելացի դարձնել:
Հետո՝ դերասան, մարդկանց ավելի ուրախ դարձնել:
Հետո՝ փաստաբան, մարդկանց ավելի վստահ դարձնել:
Հետո՝...... մարդասպա՞ն....
Ի՞նչ կա որ:
Երկու ականջ, երկու աչք, քիթ, բերան, ստամոքս, սիրտ, երազանք: Այդ ամենը շատ հանգիստ կարող է և չլինել: Աշխարհում ընդհանրապես կարող են չլինել աչքերն ու ականջները: Աշխարհն առանց ստամոքսի էլ շատ հանգիստ կապրի: Մարդկային սիրտն էլ բավարար պայման չէ, մարդկային անսրտությունը ներելու համար:
Միայն թե...
Մարդասպանի թիվ մեկ խնդիրը. իսկ ի՞նչ անել երազանքի հետ:
Դու կարող ես կառուցել մի մեեեեծ տապան, սեփական ձեռքերով պտտել ջրհեղեղածին ծորակը և մարդկանց հուսալի ապահովությունից դուրս թողնել: Բայց ի՞նչ անել երազանքի հետ: Դու կարող ես փրկել կապիկի աչքերը, կոկորդիլոսի բերանը և շան սիրտը: Բայց այ քեզ բա՜ն: Երազանքը միայն մարդու հետ կփրկվի:
Մի անգամ էլ մտածիր:
Երկու աչք, քիթ, բերան, երազանք, սիրտ... կարծես ականջները մոռացար....
Ախր մենք այստեղ աչք ու ականջ հաշվելուվ չենք զբաղվում: Մենք չարությունից ենք փորձում ազատվել: Մենք բռնությունից ենք փախչում:
Սիրտ, ստամոքս... երազանք... Ահա հարցի պատասխանը:
Դու հիմա տեսար վերջին մարդու աչքերն ու բերանը: Նրա բերանը, ով գոռում է.
-Աստված, ինչի՞ համար:
Նրա, ով վերջինը լինելով, երբեք չի տեսնի առաջինին:
Նրա, ում հետ կմեռնի իր և մարդկության վերջին երազանքը:
Նրա, ում հետ կմեռնի և քո երազանքը՝ ավելի լավը լինելու: Այնքան հնարավոր... այնքան հավանական... այնքան հասանելի....
Բացիր աչքերդ, մարդասպան... ու խոստովանիր, որ չես երազել այսպիսի ապագայի մասին: Իսկ որ չես երազել, էլ ի՞նչ ես անում այստեղ: Թաքցրու քո զենքերը:
Ջրհեղեղը հետաձգվում է:
Իսկ դա նշանակում է, որ մենք դեռ ժամանակ ունենք մի քիչ ավելի լավը դառնալու...