пятница, 11 ноября 2011 г.

Սոնա: Ի՞նչ են ուզում կեռասները: Հեքիաթ




-Տատի~կ, Տատի~կ, - լացելով ներս վազեց Աշոտիկը:
-Ի՞նչ է պատահել, փոքրիկս, - անհանգստացավ Տատիկը, գրկեց թոռնիկին:
-Շունը ինձ բակում կծեց, - կմկմաց Աշոտիկը և ցույց տվեց <<վիրավոր>> ձեռքը:
-Խե~ղճ երեխա: Արի, արի կեռաս կեր, - Տատիկը թոռնիկին մոտեցրեց սեղանին, որի վրա` մեծ ու գեղեցիկ ափսեում կարմրին էին տալիս հասած կեռասները: - Կեռաս կեր:
-Բայց, Տատի~կ, - Աշոտիկը իր մե~ծ, միամիտ աչքերը հառեց Տատիկի բարի աչքերին, -  եթե ես կծեմ կեռասը, նրա ձեռքն էլ կցավա, ինչպես իմ ձեռքը: Չէ՞:
-Չէ~, անուշս, - ծիծաղեց Տատիկը, - չէ~: Կեռասները ուզում են, որ իրենց ուտեն:
Աշոտիկը ապշած նայեց Տատիկին, հետո սեղանից <<աչքով անող>> կեռասներին, հետո նորից Տատիկին. չհավատաց:
-Բայց…
-Բայց ինչո՞ւ է այս տիկինը որոշում մեր փոխարեն, - ասաց հասուն մի կեռաս իր ընկերներին: - Նա ի՞նչ գիտի, ինչ են ուզում կեռասները:
-Ճիշտ է, - ճչաց մի փոքրիկ կեռաս, որ պառկած էր նրա կողքին, - այնպես է ասում, կարծես ինքն է կեռաս և ոչ թե մենք:
-Բայց ինչո՞ւ եք բողոքում, - միաբերան ասեցին անբաժան Քույրիկ-երկվորյակները, - ի՞նչ վատ է, որ Աշոտիկը մեզ անուշ անի:
-Ճի~շտ է, նա լա~վ երեխա է: Թող անուշ անի, - շշնջաց մի կեռաս, որին նոր էին սառնարանից հանել, և նրա ձայնը կտրվել էր, մրսել էր:
-Ես էլ եմ սիրում Աշոտիկին, - ասաց Հասուն կեռասը, - բայց իմ կարծիքով ինչ-որ մեկի ստամոքսում հայտնվելը ամենափայլուն ապագան չէ:
-Ճիշտ է, - ճչաց Փոքրիկ կեռասը:
-Ի՞նչն է ճիշտ, - միջամտեց անպոչ մի կեռաս, որ չգիտեր` արա՞տ է դա, թե՞ առավելություն, ամաչե՞ր, թե՞ հպարտանար: - Վա՞տ կլինի, եթե անուշիկ մի բալիկ շաքարով ու շոկոլադով քեզ անուշ անի:
-Դա շատ ավելի հաճելի է, քան եթե քեզ թռչուններն են կտցահարում, - ձայն տվեց մի կեռաս, որին այգեպանը հազիվ էր փրկել թռչուններից:
-Ի՞նչ տարբերություն, ում ստամոքսում <<կկնքես մահկանացուն>>, - ասաց Հասուն կեռասը:
-Ճիշտ է, - ճչաց Փոքրիկ կեռասը:
-Իսկ ես կուզենայի, որ ինձ թռչունները կտցահարեին, - ասաց երազկոտ մի կեռաս:
-Այ քեզ հիմա~ր, - բարկացավ Փրկված կեռասը:
-Այո~, - շարունակեց Երազկոտ կեռասը, - նրանք կկտցահարեին ինձ, և ես կթռչեի նրանցից յուրաքանչյուրի հետ:
-Իսկ մենք կուզենայինք հայտնվել կեռասով թխվածքում, - միաբերան ասեցին Քույրիկները:
-Կեռասով թխվածք գոյություն չունի, - շշնջաց Մրսած կեռասը. նա կարծում էր, որ եթե սառնարանից է եկել, ուրեմն գիտի խոհարարական բոլոր հմտությունները:
-Կամ էլ մուրաբայում, - շարունակեցին Քույրիկները:
-Չեմ հասկանում, մի՞թե բոլորդ ուզում եք հայտնվել ինչ-որ մեկի ստամոքսում, - վրդովվեց Հասուն կեռասը:
-Իսկ դու ի՞նչ ես ուզում, - հարցրեցին բոլորը միաբերան, նունիսկ Փոքրիկ կեռասը, որ մինչ այդ ամեն ինչում համաձայն էր Հասուն կեռասի հետ:
-Ես կուզենայի, - սկսեց Հասուն կեռասը, - շա~տ կուզենայի ընկնել ծառի ճյուղից հողի մեջ:
-Ինչպիսի~ անկում, - զարհուրեց Երազկոտ կեռասը և փակեց իր երազկոտ աչուկները:
--Անօգուտ, անօգտակար, - արհամարհանքով գոչեցին Քույրիկները:
-Ձրիակեր, - բարկացավ Փրկված կեռասը:
-Ճի՞շտ է, - կմկմաց Փոքրիկ կեռասը:
-Ինչո՞ւ անօգուտ, - ժպտաց Հասուն կեռասը: - Իմ կորիզը կընկներ հողի մեջ, և նրանից ծառ կաճեր: Եվ ամեն գարուն այդ ծառը կծաղկեր, ես կծաղկեի: Եվ ամեն ամառ իմ ամեն ճյուղին հարյուրավոր փոքրիկ կեռասներ կբացեին իրենց աչուկները: Հետո նրանք կաճեին ու կընկնեին այգեպանի զամբյուղի մեջ: Պատկերացնո՞ւմ եք, ինչքան թխվածք և մուրաբա կստացվեր այդ պտուղներից, իմ պտուղներից, ինձնից: Աշոտիկին էլ կմնար: Այ դա փայլուն ապագա կլիներ:
-Ճի~շտ է, - գոչեց Փոքրիկ կեռասը:
-Է~, շատ դժվար է, - բողոքեցին Քույրիկները:
-Ճաշակին ընկեր չկա, - ժպտաց Երազկոտ կեռասը:
-Լավ, Տատիկ:
Տատիկը վերջապես համոզեց թոռնիիկին, որ կեռաս ուտի: Աշոտիկը մոտեցավ սեղանին, երկար նայեց ափսեից <<աչքով անող>> կեռասներին, մտածեց, մտածեց ու ընտրեց:
-Ճակատագիրը դաժան է ոչ միայն մարդկանց հանդեպ, - շշնջաց Երազկոտ կեռասը:
<<Այլ նաև կեռասների>>, - մտածեց Մրսած կեռասը. նրա ձայնը վերջնականապես կտրվեց, և նա այլևս չէր կարող խոսել, նույնիսկ շշնջալ:
-Ցտեսությո~ւն, - արցունքները սրբեցին Քույրիկները:
-Ցտեսությո~ւն, իմ Հասուն ընկեր, - ճչաց Փոքրիկ կեռասը:
-Ցտեսություն, իմ լավ ընկերներ, - ասաց հեռացող Հասուն կեռասը. հենց նրան էր ընտրել Աշոտիկը: - Ցտեսություն: Հուսով եմ, որ երբ Աշոտիկը ուտի ինձ, նա կորիզը պատուհանից դուրս կնետի, և այն կընկնի հողի մեջ: Եվ նրանից մի մե~ծ ծառ կաճի: Ամեն գարնանը այն կծաղկի, իսկ ամռանը համով կեռասներ կտա: Տատիկը դրանցից թխվածք ու մուրաբա կսարքի, իսկ Աշոտիկը շաքարով ու շոկոլադով կուտի: Մի քիչ էլ թռչունները կկտցահարեն: Ցտեսությո~ւն:

среда, 9 ноября 2011 г.

Сона. Искусство Природы

"Многие из вас спрашивают: что такое искусство? Картина Леонардо? Конечно! Скульптура Родена? А как же! А закат над морем, или первая улыбка ребенка?"
Из фильма "Любовь-Морковь"




 


воскресенье, 6 ноября 2011 г.

Սոնա: Երևի մենք գժվել էինք



 Մենք ուշացանք….
Երիտասարդ բնապահպաններն արդեն <<ազատել էին>> ջրվեժը, չէին սպասել մեզ: Բայց դա չէ կարևորը: Կարևորն այն է, որ մենք միևնույն է եկանք: Եկանք` արդեն հաղթանակած ջրվեժին շնորհավորելու, աչքալուսանք տալու: Շատ էինք շտապում, որովհետև շա~տ էինք ուզում շուտ տեղ հասնել: Գուցե ջրվեժն էլ էր սրտատրոփ սպասում մեզ, առավոտվանից <<չէր քնել>>, վախենում էր, որ չենք գա: Գուցե… Ինչևէ, չեմ փորձում թափանցել ջրվեժի հոգին` գրքի պես այն կարդալու համար, պարզապես պատմում եմ չոր փաստեր:
Չո՞ր: Ո~չ, ամենևին: Ես կասեի նույնիսկ թաց:  :)
Ճանապարհը երկար էր, շա~տ երկար: Չկարծեք, որ ձանձրալի է ուսումնասիրել պատուհանից դուրս եղած տեսարանը: Նունիսկ տարվա այս եղանակին, երբ դաշտերում ոչ տերև է մնացել, ոչ էլ խոտ, Հայաստանի ճանապարհները միևնույն է ունեն իրենց յուրահատուկ, ուրույն հմայքը: Մեր երկրի բնությունը, ինչպես և մեր ժողովուրդը, լեզուն, ճարտարապետությունը, մշակույթը, եկեղեցին, նունիսկ մաշտոցյան այբուբենը, ունի գեղեցկության իր սեփական տեսակը: Ամեն ինչ ստեղծված է խստագույն ճշգրտությամբ ու գեղեցկությամբ, ոչ մի ավելորդ դետալ, ոչ մի <<զիզի-բիզի>> ավելորդություն: Ամեն քար, ամեն ավազահատիկ հենց այնպիսին է, ինչպիսին պիտի լինի, և հենց այնտեղ է, որտեղ պիտի լինի: Մեր երկրում ամենափոքրիկ գետակի ափին թափված քարերն անգամ ստեղծում են քարե <<սիմֆոնիա>>: Այդպիսին է և Թռչկանի ջրվեժը:
Երևի անտեսանելի ինչ-որ մեկը հուշել էր մեզ, որ այն չքնաղ է, դրա համար էինք մենք այդպես շտապում` անտեսելով մեզ շրջապատող գեղեցկությունը…
Երբ տեղ հասանք, մեր համբերությունն արդեն հազար անգամ մահացել էր և փյունիկի պես նորից հառնել մոխրից: Բայց երբ իջանք ավտոբուսից, լսվեց թափվող ջրի ձայնը: Ջրվեժը չէր երևում, հեռվում միայն նշմարվում էր բարակ մի գետ: Բայց թափվող ջրի ձայնն արդեն բավական էր, այդ ձայնը լցրեց առանց այդ էլ լցված համբերության բաժակը, և ես չնակտեցի, ինչպես ոտքերս ինձ առաջ տարան:
Պատահակն չէ, որ Թռչկանի ջրվեժն անվանում են <<Հայաստանի թաքնված գեղեցկուհի>>: Այն իսկապես թաքնված է մարդկանցից, և այն տեսնելու համար պետք է անցնել բավականին բարդ ճանապարհ: Ո~չ, ջրվեժը չի ամաչում, ոչ էլ վախենում է: Պարզապես մարդը պիտի հաղթի քարն ու ջուրը, չվախենա և չնահանջի,  միայն այդ դեպքում է նա արժանի տեսնել այս գեղեցկությունը: Ափին կանգնածը միայն լսում է ջրի ձայնը, որը կանչում է իրեն, խելքահան անում, ստիպում նույնիսկ ամենավախկոտին մոռանալ վախը և կյանքում մի անգամ, մի վայրկյանով դառնալ քաջ ասպետ, որը եկել է` գրավելու ամրոցը և տանելու <<Հայստանի թաքնված գեղեցկուհուն>>:   
Ճանապարհի կեսից արդեն ջրվեժը ցույց տվեց իր դեմքը: Թվում է թե վերջ: Ջրվեժն երևաց, էլ ինչի՞ համար շարունակես ճանապարհը, որը գնալով ավելի ու ավելի է բարդանում: Բայց հենց այստեղ է սկսվում հրաշքը:
…Իրականում գեղեցկությունը թմրանյութից էլ ուժեղ է: Երբ մի անգամ տեսնում ես, ուզում ես տեսնել նորից ու նորից: Ինչպե՞ս կարելի է բավարարվել ջրվեժի հեռվից երևացող պատկերով միայն: Ինչպե՞ս կարելի է դիմանալ ու չմոտենալ ջրվեժին, չգնալ այնտեղ, ուր միայն ջուր է և թափվող ջրի <<աժդահա>> ձայնը: 
Հենց ջրվեժի մոտ կա փոքրիկ մի քարայր, որի <<մուտքի մոտ>> կա մի մեծ քար` շատ հարմար նստելու համար: Երևի իդեալական վայր է ճգնավորների համար. նստել այս քարին ու ձուլվել այս լռության հետ: Այո, լռության: Հենց այսպիսին պիտի լինի իսկական լռությունը: Այն չպիտի լինի ո՛չ չարագուշակ, ինչպես դագաղում, ո՛չ էլ քնացնող, ինչպես ծորակից կաթիլ-կաթիլ թափվող ջրի կտկտոցը: Այն պիտի լինի հենց այսպիսին` լցված ջրվեժի ուժեղ ձայնով: Միայն այսպիսի լռության մեջ են ծնվում հանճարեղ մտքերը:
Մի խումբ ընկերներվ առաջ վազեցինք: Իրար օգնելով ու ձայն տալով` հասանք ջրվեժին: Մոռացել էինք, որ այնտեղ` գետի ափին, մեզ են սպասում մեր ուսուցիչները, որոնք անհանգստանում են մեզ համար:
…Երևի մենք գժվել էինք, բայց ո՞վ չէր գժվի մեր փոխորեն… Ես գողացա մի քիչ ջրվեժի գեղեցկությունից, տարա իմ սրտում… 

ПРИВЕТ, НАРУТО (фанфик на мультсериал "Наруто"). Автор: Сона


Топ, топ, топ. Маленькие ботиночки оставляли следы на золотистом песке. Это Узумаки Наруто бежал по берегу реки. Он бежал навстречу солнцу, и когда золотые лучи попадали на его золотистые волосы, казалось, что по берегу бежит еще одно, маленькое солнышко. И он не только внешне был похож на дневное светило. Этот парнишка в белой футболке с большой красной спиралью на груди может и не был самым умным ребенком в своей деревне, но вот за титул самого жизнерадостного карапуза Конохи мог бы побороться. Так сказал бы каждый, кто хоть раз видел улыбку этого блондинистого паренька с именем рыбного пирога (в Японии есть такой круглый, спиралевидный пирог, который называется наруто). Так и сейчас, он бежал по берегу реки навстречу солнцу, прищурив глаза и расплывшись в улыбке.
Вдруг Наруто остановился. Что-то у самой воды привлекло его внимание. Вернее не что-то, а кто-то.
На пирсе, у самой воды, сидел Учиха Саске. Этот мальчик в черной рубашке, с черными волосами и черными глазами был полной противоположностью Наруто. Хоть юный Учиха и мог похвастаться острым умом, однако он был самым угрюмым и замкнутым ребенком в деревне, несмотря на то, что каждая девочка в Конохе была бы счастлива, если бы он посмотрел на нее. Но этого "счастья" было лишено даже солнце, ведь он сидел спиной к нему, склонив голову над водой.
Наруто посмотрел на Саске. В ответ Учиха отвернулся. Наруто это не понравилось, и он ускорил шаги.
Саске краешком глаза проводил Узумаки, а потом вернулся к воде.
Говорят, если рассказать воде плохой сон, беда минует тебя. Саске не верил в эти суеверия, но все равно каждый день приходил сюда, потому что только у реки было достаточно терпения, чтобы каждый день слушать описание одного и того же кошмара: Итачи склонился над трупами их родителей, а в глазах его горел дьявольский мангекио-шаринган.
Честно, Саске тоже надоел этот сон, но что же делать, если он не понимает этого и снова и снова сниться. Саске даже от усталости протер глаза, и вдруг...
На воде появился Итачи. Точнее это было только его лицо, большое, злое, отвратительное лицо. В глазах горел дьвольский мангекио-шаринган, а тонкие губы скривились в ухмылке. Он смеялся над Саске, он смеялся над наследником великого клана Учиха и над всем кланом в его лице, потому что больше смеяться было не над кем, ведь Саске больше не считал Итачи своим братом и членом своего уничтоженного клана. Ах он негодяй! Да как он посмел! Он сейчас получит!
-Ааааааааа!!!
И юный Учиха бросился в воду.

Лицо Итачи все удалялось и удалялось... потому что оно осталось на поверхности, а Саске тонул... Все глибже и глубже...
Саске не сразу понял, чт он тонет. Но когда он все же заметил это и решил хотя бы попытаться спасти себе жизнь, его черные глаза вдруг заметили что-то черное на дне реки. Этим чем-то черным оказались черные глаза, волосы и плащ Учихи Итачи. Итачи?! Саске не поверил своим глазам, но все же решил подплыть поближе, наплевав на то, что он не йог и не умеет задерживать дыхание на несколько минут.
Это действительно был Итачи. Он стоял на дне реки и мило улыбался. Когда Саске подпыл к нему, он протянул руку и двумя пальцами коснулся лба младшего брата. От неожиданности Саске даже перевернулся в воде. Он не успел опомниться, как Итачи схватил его за руку и...
Братья были уже не под водой. Место, куда Итачи перенес Саске, было сухим и телым, и воздуха в нем было предостаточно. Саске не сразу это понял и не вдохнул кислорода. (Тем хуже для него!) Оказалось, что нехватка этого элемента вызывает головокружение и даже приводит к потере сознания.
Первым, что увидел Саске, когда открыл глаза, было улыбающееся лицо Итачи.
-Итачи! Пришел твой час! - завопил Учиха-младший давно заученную фразу и вскочил.
Итачи продолжал улыбаться.
-Как ты мне сказал, я научился...
-Знаю, - мягко прервал брата Итачи, - ты научился ненавидеть меня, и надо сказать это у тебя очень даже неплохо получается. Но,Саске, не мог бы ты хоть на минуту отключить свой генератор ненависти, потому что я должен сказать тебе что-то очень важное.
-Что отключить? - спокойный тон Итачи чуть не довел Саске до сумашествия, и чтобы этого не произошло, мозг его отключился, и Саске временно отупел.
-То есть не ненавидеть меня на одну только минуту, - пояснил Итачи.
Мозг Саске снова включился. И с присущей ему логичностью Саске спросил:
-Где мы?
-Прости, забыл сказать. Это мое Желтое измерение.
-А почему Желтое?
-А ты сам посмотри.
Наконец-то Саске догадался оглядеться вокруг. Все, что их окружало - земля, солнце, деревья, даже небо - было желтым. Только большая лужа, неизвестно откуда появившаяся между ним и Итачи, была голубой, как полагается.
-Понял, - ухмыльнулся новоиспеченный мститель. - Ладно, следующий вопрос. Что ты хочешь мне сказать?
- Я хочу рассказать тебе твое будущее.
-Мое будущее?
-Да, Саске. Интересно?
-Еще бы! Но я не знал, Итачи, что ты теперь зарабатываешь на жизнь дешевыми предсказаниями будущего.
Итачи засмеялся, ему эта колкость брата показалась смешной.
-Вообще-то я дорого беру за свои "дешевые предсказания". Но тебе, как брату, я все скажу бесплатно.
-Давай уже, не тяни,. А то мой генератор ненависти автоматически включится.
Итачи вздохнул.
-Ладно, Саске. Ты поступишь в Академию Ниндзя...
-Итачи, ты - идиот! - перебил брата Саске. - Я уже поступил в Академию.
-Ой, извини. Ладно, пошли дальше. Ты закончишь Академию с отличием.
-Я и не сомневался.
-Потом ты попадешь в одну команду с Харуно Сакурой и Узумаки Наруто.
-А кто это?
-Это тот парень, который толко что прошел мимо тебя и с которым ты даже не поздаровался.
-Больно надо. Если уж так хочет, пусть сам здоровается.
-Ай-ай-ай, Саске, а ведь вы будете лучшими друзьями.
-Правда?
-Да, он будет любить тебя, как брата.
-Да? - Саске улыбнулся.
-Ты рад? - Итачи тоже улыбнулся.
-Конечно, - воскликнул Саске - у меня будут друзья!
-Да, вы вместе пройдете через огонь и воду. Ты даже захочешь спасти его от меня.
-И получится?
Итачи прикусил губу.
-Считай, что да.
-Да, я знал это!- Саске прыгал от радости. - Вот так-то, Учиха Итачи, будешь знать, как на моих друзей нападать!
-Да, да, Саске, это все, конечно, хорошо, но плохо то, что сам бросишь своих друзей и сбежишь из Конохи.
-Что? - Саске не верил своим ушам.
-Да, - продолжал Итачи, - ты сбежишь к нукенину Орочимару.
-Но почему?
-Потому что ты захочешь получить силу, чтобы убить меня.
-И он даст мне эту силу?
-Нет, он будет отравлять твою душу ненавистью.
-Ах он гаденыш! - Саске сжал кулаки.
-Да, -согласился Итачи, - но ты не грусти, ты убьешь его.
-Да, да, да! Иначе и быть не могло! - Саске снова запрыгал от радости. - А что потом? Я вернусь в Коноху? К Наруто?
-Нет, - грустно улыбнулся Итачи, - ты наберешь свою команду "Така".
-То есть у меня снова будут друзья?
-Можно и так сказать.
-А что потом?
Итачи вздохнул:
-Радуйся, Саске, ты убьешь меня.
-Правда? - Саске повесил голову.
-Ты что, не рад? - удивился Итачи.
Саске пожал плечами:
-Наверное рад. А что потом? Я вернусь домой?
-Нет, покачал головой Итачи, - ты станешь членом преступной организации Акацуки вместо меня.
-А потом?
-Ты нападешь на шесть великих Кагэ.
-Какой ужас! - Саске чуть не плакал. - Но почему?
-Потому что ты захочешь уничтожить Коноху.
-Что????!!!!!
-Да, Саске. Так ты будешь мстить Конохе за меня.
-А кто будет мстить мне?
-А ты хочешь, чтоб тебе мстили? - ласково улыбнулся Итачи.
-Может и хочу! - хмыкнул Саске.
-Тогда я утешу тебя. Против тебя выйдет...
-Вся Коноха?
-Нет, Узумаки Наруто.
-Что?! - глаза Саске наполнились слезами.
-Да, - медленно кивнул Итачи, - и вы...
-Не говори больше ничего! - заорал Саске.
-Саске? Ты в порядке?
-Нет! Нет! Нет! - Саске схватился за голову.
-Успокойся, - Итачи положил руку на плечо младшего брата, - этого всего еще не было.
-Итачи! - Саске схватил брата за шиворот. - А что надо сделать, чтобы этого не случилось?!
Итачи загадочно улыбнулся.
-Поздоровайся с Узумаки Наруто.
Саске отпустил брата.
-Но как? Он уже ушел.
-Я помогу тебе, - Итачи коснулся двумя пальцами лба брата. - Прыгай в эту лужу.
-Лужу? - возмутился Саске.
-А что такого? - удивился Итачи.
-Мама всегда говорила, что по лужам прыгать нехорошо. И потом, я сам занимаюсь стиркой.
-Господи! Саске, что важнее, твое будущее, или стирка?
-Стирка! - рявкнул Саске.
-Да ну тебя.
Итачи толкнул брата в большую голубую лужу.
"Опять стирка", - только и успел подумать Саске, прежде чем он очутился на пирсе, у самой воды, чистый и сухой.
Вдруг сзади послышались чьи-то шаги.
Топ, топ, топ. Это Узумаки Наруто бежал по берегу реки навстречу солнцу и улыбался. И когда золотые лучи попадали на его волосы, казалось, что по берегу бежит еще одно, маленькое солнце.
Вдруг его внимание привлекло что-то у самой воды. Вернее не что-то, а кто-то. Это был Учиха Саске. Натолкнувшись на угрюмый взгляд парня, Наруто отвернулся и уже хотел побежать дальше, как вдруг его кто-то окликнул:
-Привет, Наруто!



пятница, 4 ноября 2011 г.

Սոնա: Սովորական պատմություն/դպրոցական վարժություն/


Քսանմեկերորդ դարում ազնիվ մարդիկ անպայման պիտի անցնեն <<վերապատրաստման դասընթացներ>>, որտեղ կսովորեն գոնե մի քիչ ստորություն: 
Այ մեր հարևանի անդրանիկ որդին, որը շատ շիտակ մարդ է, արդեն վաղվանից հաճախելու է այդ <<դասընթացներին>>: Նա արդեն սովորել է մի քանի կանոն. օրինակ, <<իսկական>> ստոր մարդը չպիտի լինի անուշ ու բարի, այլ պիտի լինի կծու, թթու և դառը: 
Նրա կրտսեր եղբայրը երջանիկ ու զվարթ պատանի է: Սիրում է նկարել, և փոքր ժամանակ նկարել էր հետաքրքիր մի նկար` արփին` շրջապատված փոքրիկ աստղիկներով: Նա նունպես հաճախելու է այդ <<դասընթացներին>>, չնայած դեռ շա~տ երիտասարդ է: 
Նրանց փոքրիկ քույրիկը շատ է սիրում ծաղիկներ, հատկապես վարդ, շուշան ու մեխակ: Նա մանուշակի պես համեստ աղջիկ է և չի ուզում մասնակցել այդպիսի դասերին: Սակայն շուտով բացվելու են <<ստորության դասընթացներ>> մանուկների համար, և նա ուզած-չուզած պիըտի սովորի: Խե~ղճ երեխա, երեկ հազիվ, լաց ու կոծով սովորեց առաջին կանոնը. նվեր մի տուր, նվեր վերցրու:
Հատուկ <<դասընթացներ>> կբացվեն ռազմիկների ու մարտիկների համար. չէ որ քաջերը պիտի սովորեն վահանի հետևում թաքնվել:
Այսօր արդեն բացվել է հատուկ <<դասարան>> աղջիկների համար, որտեղ աղջիկներին <<կյանք կսովորեցնեն>>: Օրինակ, աղջիկը չպիտի քնքուշ լինի, այլ պիտի լինի ալմաստի պես փայլուն ու կարծր:
Փայլակի արագությամբ տարածվեց նաև հատուկ <<տնային պայմանների>> համար նախատեսված դասընթացը, որը կսովորեցնի մարդկանց մի պարզ ճշմարտություն. ՄԱՐԴԻԿ ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆ ՉԵՆ ԱՌՆՈՒՄ, ԱՅՆՊԵՍ ՈՐ ՀԱՍՑՐԵՔ ԿՅԱՆՔԻՑ ՊՈԿԵԼ ՈՐՔԱՆ ԿԱՐԵԼԻ Է ՇԱՏ: 
Իսկ նրանց, ովքեր կհրաժարվեն սովորել, կամ կբացակայեն դասերից, սպասում է ՀԱՏՈՒԿ բաց դաս աշխարհից կտրված մի ծովակի ափին, որտեղ նրանց կստիպեն սովորել ամենակարևորը. ՀԱՍԱՐԱԿՈՒԹՅԱՆԸ ԴԵՄ ԴՈՒՐՍ ԳԱԼ ՉԻ ԿԱՐԵԼԻ!!!!!!





вторник, 1 ноября 2011 г.

Սոնա: Բարի ախորժակ: Մաս երկրորդ

Ինձ համար գոյություն ունի լռության երեք հիմնական պատճառ:
  1. Ես ասելու բան չունեմ:
  2. Ես չեմ ուզում խոսել:
  3. Իմ բերանը զբաղված է շատ ավելի հաճելի ու կարևոր գործով` ուտելիքով:
 
Հնդկացորեն /գրեչկա/

 Խնձոր

Մեղրամոմ
 Բորշ
Վիտչինա
Սպագետտի

Սոնա: Ես փորձում եմ գրել հաշվետվություն



Մեր դպրոցում` ամեն ամսվա վերջում  մեզ հանձնարարում են գրել հաշվետվություն: Հաշվետվությունները ստուգվում են և անպայման գնահատվում: Անցած տարի մի կերպ <<տակից դուրս եկա>>, բայց այս տարի սկսել եմ <<փիլիսոփայել>> նունիյսկ այդ թեմայի շուրջ:

Ամեն անգամ, երբ գործը հասնում է հաշվետվությանը, կանգնում եմ փաստի առաջ:
Չեմ սիրում հաշվետվություն գրել: Ոչ թե այն պատճառով, որ վախենում եմ ցածր գնահատական ստանալ (հաշվետվություն գնահատականով, ну надо же ), այլ այն պատճառով, որ գրելու բան չունեմ:
Իսկապես, ի՞նչ կարող եմ գրել ես, որ հետաքրքիր լինի և՛ ինձ, և՛, մանավանդ, ընթերցողին (անկախ նրանից մանկավարժական կենտրոնից է, թե ‹‹շառավիղից››):
Կարող եմ նկարագրել մասնագիտական դասերը: Մի քանի տերմին էլ (կամ եզրույթ, խոսենք հայերեն) կավելացնեմ, ու միանգամից կձևավորվի ստույգ մի կարծիք, որ ես շատ խելացի, բանիմաց ու… ձանձրալի անձնավորություն եմ: Ինքներդ մտածեք, ո՞ւմ է հետաքրքիր դիաֆրագման (չգիտեմ այս բառի հայերեն տարբերակը) և ֆոկուսը (սա էլ հայերեն բառ չի), մասնագետներից բացի, որոնք առանց իմ գրելու էլ արդեն վաղուց գիտեն այդ ամենը:
Կարող եմ նկարագրել հանրակրթական դասերի մեր ծրագիրը, բայց դա հետաքրքիր չի լինի նույնիսկ իմ հասակակիցներին:
Կարող եմ թվարկել իմ բոլոր բացակաների հարգելի ու անհարգելի պատճառները ու կանեմ, հենց որ իմանամ, որ մանկավարժական կենտրոնին օրորոցի պես քնացնող մի ստեղծագործություն է անհրաժեշտ:
Իսկ եթե փորձեմ պատմել իսկապես հետաքրքիր ու կարևոր իրադարձությունների՞ց: Բայց ախր դրանց մասին արդեն վաղո~ւց պատմել են ‹‹ավելի օպերատիվ աշխատող›› աշակերտները: Այս դեպքում կրկնությունը հաստատ գիտության մայրը չի:
Լավ, եկեք փորձենք պարզել, թե ի՞նչ է հաշվետվությունը, մասնավորապես ‹‹սովորողի հաշվետվությունը››: Իմ կարծիքով այն պիտի տարբերվի հաշվապահի հաշվետվությունից, չէ՞ որ մարդիկ թվեր չեն: Գոյություն չունի միջին ուսուցիչ, կամ միջին աշակերտ: Մեզանից յուրաքանչյուրը ՅՈՒՐահատուկ է, ունի իր ուրույն ձեռագիրը, ճաշակը, մտածելակերպը, տեսանկյունը (հետո՞ ինչ, որ հաճախ լռում ենք, կամ հայտնում ուրիշի կարծիքը` մոռանալով սեփականի մասին): Ուրեմն իր հաշվետվությունով աշակերտը պիտի կարողանա պատշաճ (կամ անպատշաճ, այս դեպքը նույնպես չի բացառվում) կերպով ներկայանալ իր ընթերցողին: Այսինքն, հիմա ես ոչ թե պիտի պատասխանեմ ‹‹Ի՞նչ եմ ես արել այս որոշակի ժամանակահատվածում›› հարցին, այլ պիտի փորձեմ պատասխանել ‹‹Ո՞վ եմ ես›› , կամ ‹‹Ինչպիսի՞ն եմ ես›› հարցին:
Դժվար հարց է, իսկ պատասխա~նը….
Ախր ես, ինչպես և համարյա բոլորը, ‹‹տարբեր եմ››: Մի դասին սուսիկ-փուսիկ, մյուսին` չափից շատ աղմկոտ: Մեկի համար` բարի ու համեստ, մյուսի` գոռոզ ու մեծամիտ: Մեկի համար` հետաքրքիր մի պերսոնաժ (կամ կերպար, եթե ցանկանաք), մյուսի` անհետաքրքիր մի անձնավորություն, зануда, ինչպես սիրում են ասել դեռահասները ռուսերեն թարգմանված ամերիկյան ֆիլմերում:
Եվ ինչպե՞ս բացատրել այս ամենը մի ‹‹ստեղծագործությունում››, որը դրվելու է մի շարքում հաշվապահական հաշվետվության հետ: Տեսնո՞ւմ եք, այսքան մտածելուց հետո ես նորից փաստի առաջ եմ կանգնած: Ի՞նչ գրել
Գիտե՞ք, մաթեմատիկայից մենք անցել ենք լոգորիթմներ, ես անգիր գիտեմ Թումանյանի ‹‹Լուսավորչի կանթեղը››, չեմ սիրում Պուշկինի “Письмо Онегина к Татьяне”, դրա համար էլ չեմ կարողանում այն գեղեցիկ կարդալ, չեմ սիրում հաշվետվություն գրել, սիրում եմ շոկոլադ և այս ամենը մտածել եմ ավտոբուսում, որովհետև շատ եմ սիրում ավտոբուսով տուն գնալ…
…Այսպիսին եմ ես… բայց դա ոչ ոքի հետաքրքիր չի…
Արսենյան Սոնա
15 տարեկան
Գեղարվեստի ավագ դպրոց
112-րդ դասարան
(այ սա իսկապես կարևոր է)

Я так думаю


Творческий подход
Это только окружающим кажется, что кто-то в чём-то соврал. Никто же не называет писателе лжецами, потому что это творческий процесс, требующий недюжинной фантазии и нестандартного мышления. И если какие-то бытовые моменты приукрасить забавными штрихами, то это не ложь и не манипуляция, это просто стиль жизни, который, к сожалению, не всегда понятен окружающим.

Пройти тест "Обман или фантазия?"

Возраст?


Состояние души

Молодость, зрелость — это всё возрастные категории. Вам ближе теория, что человек молод душой, а не телом. Увы, телесная оболочка изнашивается быстрее, чем жажда жизни и оптимистичный подход ко всем неурядицам и проискам судьбы. Идеальная старость — это путешествия, прыжки с парашютом и тусовки с теми, кто тебе интересен, а не с кем положено по возрасту. Достаточно посмотреть на новости, где такие люди представлены как уникумы… И вы ничем не хуже!

Пройти тест "Что такое молодость?"

Какой цвет у светофора?


Жёлтый
В зависимости от ситуации, сегодня вы можете быть легки на подъём, а завтра вас с места не сдвинешь. Для активных действий должно сложиться много факторов, чтобы вы решились на движение, но если уж всё сойдётся, то вы включитесь с увлечением и задором. С удовольствием поможете, если ваши собственные ресурсы это позволяют. Вы чётко знаете, когда можно рискнуть, а когда стоит остановиться. Поэтому в вашей компании и отдых, и работа проходят одинаково успешно.

Пройти тест "Какой цвет у светофора?"

Судьба? А что с ней делать?


Судьба
Самое важное в вашей жизни — это вы, поэтому все силы необходимо направлять на то, чтобы чувствовать радости этой самой жизни и быть счастливой. Но подковать судьбу непросто, потому что начинать надо с себя, работая над собственной личностью и днём, и ночью, постепенно, шаг за шагом, приближаясь к гармонии с окружающим миром, каким бы несовершенным он ни был.

Пройти тест "Кого подковать?"

В каком мире я живу?


В обыденном мире

Вам не откажешь в трезвом взгляде на происходящее. И людей вы оцениваете по мере своих возможностей точно, и в различных ситуациях видите и преимущества, и недостатки для себя. Порой позволяете себе расслабиться и надеть розовые очки, но также быстро от них избавляетесь, так как мир перестаёт восприниматься адекватно, что вызывает определённый дискомфорт.

Пройти тест "В каком мире вы живёте?"